Jadwiga Tetmajer-Naimska była najstarszą córką malarza Włodzimierza Tetmajera i Anny Mikołajczykówny. Jej osoba stała się pierwowzorem postaci Isi w dramacie "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego. Rodzice zadbali, aby Jadwiga odebrała staranne wykształcenie. Ukończyła ona zatem Liceum Żeńskie Heleny Kaplińskiej w Krakowie. Równocześnie pobierała pierwsze lekcje rysunku i malarstwa pod okiem swojego ojca. Od około 1903 roku edukację w tym zakresie uzupełniała jeszcze u Józefa Siedleckiego, a w późniejszym czasie także w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych dla Kobiet Marii Niedzielskiej. W 1919 roku udała się w podróż do Paryża, gdzie towarzyszyła ojcu, który wyjechał tam jako ekspert delegacji polskiej na konferencję pokojową. Malarstwo artystki jest silnie osadzone w młodopolskiej tradycji nastrojowego pejzażu, a także związane ze stylistyką dzieł Włodzimierza Tetmajera, reprezentujących nurt chłopomanii. Prace Tetmajer-Naimskiej pojawiały się na wystawach już w epoce. Malarka eksponowała je chociażby w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych, a także na I Wystawie Artystek Polskich w Muzeum Miejskim w Bydgoszczy w 1930. Po poślubieniu w 1922 roku majora kawalerii Wojska Polskiego, Ludwika Naimskiego, artystka wielokrotnie zmieniała miejsce zamieszkania. Przebywała m.in. w garnizonach w Tarnowie, Warszawie, Poznaniu czy Wilnie. W 1957 wyemigrowała do Wielkiej Brytanii, gdzie pozostała do końca życia. Jeszcze w tym samym roku ukazał się w wydawanym przez Związek Pisarzy Polskich na Obczyźnie tomie "Wyspiański żywy" jej esej zatytułowany "Bronowice dzisiaj".