Bronowice - centrum świata
Jednym z istotnych programów młodopolskiego malarstwa było na nowo odkrycie przez artystów rodzimego krajobrazu, ze szczególnym umiłowaniem do polskiej wsi.
"Symboliczne znaczenie nadały jej literackie programy, opiewała ją poezja neoromantyków, Asnyka, Wyspiańskiego, Tetmajera, Kasprowicza, Rydla i Orkana. Wśród modernistów fascynacja ludem pojmowanym jako źródło witalnych sił narodu stała się przejawem dążeń do podtrzymania narodowej tożsamości. Dała o sobie znać zawarta w pismach Stanisława Witkiewicza lekcja naturalizmu, absolutyzująca biologiczną potęgę chłopów. Folkloryzm i chłopomania, rozumiane jako wyraz patriotycznych postaw, zyskały w malarstwie Młodej Polski wymiar współczesnego mitu. Barwność chłopskich strojów i malowniczość rytuałów współtworzyły wyidealizowany obraz polskiej wsi wpisanej w rodzimy pejzaż i rytmy natury, wsi wyznaczającej nienaruszoną enklawę polskości. Szerzyła się idea solidaryzmu społecznego zwieńczona bronowickim weselem Lucjana Rydla z wiejską dziewczyną Jadwigą Mikołajczykówną - wydarzeniem, które stało się kanwą Wesela. Wyspiański przyjrzał się wnikliwie zarówno chłopom, jak bratającej się z nimi inteligencji, by oddać dramat współczesnych Polaków niezdolnych do heroicznego czynu".
(cyt. za Irena Kossowska, Łukasz Kossowski, Malarstwo polskie. Symbolizm i Młoda Polska, Warszawa 2010, s. 333).
Wieś miała więc stać się podstawą odnowy narodu polskiego, zjednoczenia dawnych panów i ludu, idyllą, która miała silnie "ekologiczny" wymiar, bo opierała się na bliskiej, bezpośredniej relacji z naturą. Ten związek wsi i świata przyrody zajmował malarzy takich jak Józef Chełmoński, Ferdynand Ruszczyc, Teodor Axentowicz, Włodzimierz Tetmajer ale również pochodzącego z rodziny chłopskiej Julian Fałat.
Szczególne miejsce w kulturze zyskały podkrakowskie Bronowice Małe – pełniące role swoistej kolonii artystycznej. To tutaj od 1890 roku mieszkał Włodzimierz Tetmajer – protoplasta bronowickiego folkloru, gdzie przeniósł się po małżeństwie z córką chłopa, Anną Mikołajczykówną. Zamieszkali w dworku, nazwanym później "Tetmajerówna", który na trwałe zapisał się w zbiorowej tożsamość Polaków. Siostra Anny, została później żoną wizytującego posiadłość Lucjana Rydla. To ich ślub stał się kanwą najsłynniejszego tekstu poświęconego młodopolskiej "chłopomanii" – "Wesela" Stanisława Wyspiańskiego. Również Włodzimierz Tetmajer był inspiracją do roli "Gospodarza", a jego najstarsza córka Jadwiga była wzorem "Isi" w najważniejszym młodopolskim dramacie. Jadwiga odziedziczyła po ojcu artystycznie zdolności i początkowo kształciła swój warsztat malarski pod jego skrzydłami. Następnie lekcji rysunku udzielał jej Józef Siedlecki, w latach późniejszych kształciła się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych dla Kobiet Marii Niedzielskie. W 1919 roku była wraz z ojcem w artystycznej stolicy Europy – Paryżu. Po zamążpójściu za majora kawalerii Wojska Polskiego, Ludwika Naimskiego, mieszkała w różnych polskich miastach, by od 1956 na stałe osiąść w Wielkiej Brytanii. Mimo wielkiej odległości, jaką dzieliła Jadwiga od swojego rodzimego domu artysta, w swej twórczości zawsze powracała do motywu polskiego dworu – ostoi narodowych tradycji i obyczajów.
Malarstwo Tetmajerów charakteryzowało wspólne umiłowanie do rodzinnych stron, epicentrum polskiego folkloru - Bronowic. Często, zarówno u Włodzimierza i Jadwigi, pojawia się motyw "Tetmajerówki". Sylweta kultowego dworku pojawia się na oferowanym na aukcji "Pejzażu z Bronowic". Artystka przedstawiła miejsce swojego urodzenia od strony jeziora. W podobny do ojca sposób Tetmajerówna posługuje się syntetyczną, miękko modulowaną plamą barwną. Szeroko zarysowane połacie ciepłych zieleni i brązów ożywia akcentami świetlistych bieli i rozżarzonych ochr.
Podobną, sielską atmosferę wiejskiego krajobrazu udało się uchwycić artystce w kolejnej oferowanej w katalogu pracy "Pejzaż z polną drogą". Artystka ukazuje tutaj czyste piękno rodzimej ziemi. Nad pagórkiem horyzontu, żarzą się ostatnie ciepłe promienie zachodzącego słońca, miękko oświetlając snobki zboża pozostawione po sianokosach. Malarstwo Tetmajerówny, podobnie jak twórczość ojca, należy do znakomitych przykładów nurtu "chłopomanii" i kluczowej roli pejzażu rodzimej wsi jako narodowego archetypu.
