W 1963 roku, będąc jeszcze na studiach, Jan Dobkowski stworzył jedno z bardziej intrygujących i kluczowych dla swojej twórczości dzieł. Co ciekawe, nie było to ani płótno, ani instalacja, ani też rysunek, lecz cykl 28 linorytów, którymi Dobkowski zilustrował ikoniczny tomik wierszy Guillaume’a Apollinaire’a zatytułowany „Zwierzyniec albo świta Orfeusza” (fr. „Bestiaire ou Cortege d'Orphée”). Zbiór poezji Apollinaire’a ukazał się po raz pierwszy w 1911 roku i pierwotnie zawierał ilustracje graficzne autorstwa Raola Duffy’ego, francuskiego fowisty znanego ze swoich niezwykle barwnych i opatrzonych finezyjną kreską kompozycji malarskich. Dobkowski, zafascynowany tymi ilustracjami, podobnie jak Duffy, przygotował po jednej kompozycji do każdego z wierszy stworzonych przez Apollinaire’a. Tomik poezji zawiera krótkie wiersze, w których Apollinaire opowiada historię Orfeusza za pomocą alegorycznych przedstawień zwierząt i ich cech naturalnych. Przesłanie jego poezji ma charakter otwarty i odnosi się przede wszystkim do przymiotów ludzkiego charakteru, które Apollinaire łączy z cechami przyrodzonymi opisywanych zwierząt. Poezja Apollinaire’a stanowi manifest ezoterycznego orfizmu, który jako prąd artystyczny cechuje uniwersalizm przesłania i podatność na interpretacje, co z kolei bardzo przypadło do gustu młodemu i poszukującemu Janowi Dobkowskiemu.
Obok linii dla Dobkowskiego bardzo istotny był dualizm kolorystyczny grafiki i fakt, że praca z technikami graficznymi, to przede wszystkim proces intelektualny, o czym wspominał: „Biel i czerń zmuszają do myślenia czystą formą, ponieważ ten kontrast jest podstawowym środkiem wyrazu, zastępującym inne środki.” Echa tego cyklu, choć nie bezpośrednie, znajdziemy również w jego późniejszych pracach na papierze. Wymiary myślowy i duchowy „Zwierzyńca” Dobkowskiego są kluczowe dla zrozumienia dalszych eksperymentów, które artysta prowadził pokrywając arkusze papieru plątaniną niekończącej się linii. Dobkowski wspominał: „Z doświadczeń linorytu wyciągnąłem dalsze wnioski. W każdej technice trzeba zawsze wykorzystać do ostatka te możliwości, których nie dają inne. Zaraz po „Zwierzyńcu”, w roku 1964 zaczęły powstawać liczne rysunki piórkiem, które charakteryzowało silne zagęszczenie linii.” Dalsze teoretyczne dywagacje zapoczątkowane w „Zwierzyńcu” miały miejsce zarówno w rysowanych na papierze improwizacjach, płótnach pokrywanych olejem i akrylem, jak również kompozycjach przestrzennych, które wszystkie podążały za jego credo artystycznym zawierającym się we frazie „linia śladem myślenia”. Jak pisał Krzysztof Lipka linia nie tylko staje się syntezą środków wyrazu stosowanych przez artystę na różnych płaszczyznach, ale sama w sobie staje się: „środkiem wyrazu, narzędziem, (…) indywidualnym artystycznym językiem”.