Twórczość Rafała Olbińskiego opiera się na świadomej refleksji nad obrazem, który przestaje pełnić funkcję czysto przedstawieniową, a zaczyna funkcjonować jako pole intelektualnej gry znaczeń. Artysta posługuje się językiem realizmu, jednak konsekwentnie podważa go poprzez subtelne przesunięcia sensów, zmuszając odbiorcę do porzucenia nawyków własnej percepcji. To właśnie w napięciu między rozpoznawalną formą a nieoczywistym znaczeniem ujawnia się zasadnicza strategia jego sztuki.

Choć ikonografia Olbińskiego prowadzi wyraźny dialog z tradycją surrealizmu – przywołując skojarzenia z twórczością Magritte’a czy Delvaux – nie odwołuje się do logiki psychicznego automatyzmu. Przeciwnie, jest rezultatem chłodnej, intelektualnej konstrukcji obrazu, bliskiej mechanizmom retoryki wizualnej. Surrealistyczne motywy zostają tu podporządkowane funkcji komunikacyjnej, a obraz zaczyna działać na zasadzie intelektualnego rebusu. W efekcie dzieła angażują odbiorcę w aktywny proces interpretacji, czyniąc akt „czytania” obrazu niezbędnym warunkiem jego zrozumienia.