Użyta w tytule wystawy metafora drogi jako doświadczenia egzystencjalnego odnosi się do życia i twórczości Meli Muter dwojako. Po pierwsze, twórczość malarki powstawała na emigracji we Francji, gdzie z czasem wrosła w lokalną scenę artystyczną i była formowana przez bliższe i dalsze podróże. Wyjazd Muter z rodzinnej Warszawy w 1901 roku rozpoczął okres jej stałych i licznych wypraw, na które złożyły się zarówno wyjazdy plenerowe, jak i trwałe zmiany miejsca zamieszkania powodowane perypetiami życiowymi, a nawet widmem śmierci (jak w przypadku pobytu w Prowansji podczas II wojny światowej). Przez pryzmat tych podróży odczytać można dorobek artystki i podzielić go na okresy, w których panuje zarówno określona tematyka, jak i podlegające zniuansowanym przemianom modi stylistyczne.

Z drugiej strony metafora drogi dobrze określa proces „stawania się” Meli Muter osobowością w świecie sztuki. Zaczął się on w momencie wyjazdu Marii Melanii Mutermilch z Warszawy (znajdującej się wówczas jeszcze na terenie Imperium Rosyjskiego) do Paryża. Posługując się tam pseudonimem Mela Muter, w okresie dwudziestolecia międzywojennego stała się niezależną i cenioną artystką. Marginalizację dorobku malarki w historii sztuki, szczególnie po jej śmierci w 1967, współcześnie zastąpiło żywotne zainteresowanie publiczności i kolekcjonerów jej życiem i malarstwem oraz stopniowe włączenie jej dzieł do polskich kolekcji publicznych wskutek zmian w kanonie polskiej sztuki nowoczesnej.