Przenieśmy się w czasie do lat 50. XX wieku. Projekty przedmiotów użytkowych musiał przejść surową kontrolę nim został zaakceptowany do masowej produkcji. Wyboru dokonywała specjalna komisja, która decydowała o tym, co trafi później do polskich domów. W komisji zasiadała ona - Wanda Telakowska. Mówiło się, że wyróżniała ją pracowitość, determinacja i niezwykła inwencja twórcza.

Już jako dyrektor ds. artystycznych w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego, mocno trzymała się powyższych zasad. W IWP nadzorowała prace projektowe, badawcze, przygotowywała twórczo nowych projektantów, słowem - to ona dyktowała kanon piękna w powojennej Polsce.
Za punkt honoru postawiła sobie, aby w każdym domu znajdowały się piękne przedmioty. Zwykła mówić: Sztuka zestawiania to przejaw osobistej twórczości, dający poczucie uczestnictwa w wytwarzaniu kultury. To udział w walce o piękno. (Aleksandra lewińska, Mówiono o niej Wielka Wanda, w: Sztuka dla życia. Wspomnienia o Wandzie Telakowskiej, oprc. K. Czerniewska, T. Reindl, Warszawa 1988, s. 45.)

Słowa Wandy Telakowskiej to myśl przewodnia aukcji designu: Design. Walka o piękno, podczas której będzie można wylicytować obiekty zaprojektowane w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego pod czujnym okiem Wandy Telakowskiej np. figurki: „Siłacz”, „Felek”, „Dziki kot”, czy „Krówka”. W tym czasie powstało ponad sto trzydzieści wzorów, które produkowane były w fabrykach porcelany w Ćmielowie, Wałbrzychu, Chodzieży, Jaworzynie Śląskiej, Bogucicach, czy w zakładach porcelitu w Tułowicach. Kontynuując działalność Ład-u, IWP reprezentował kanon porządku i estetyki, redefiniował pojęcie piękna pod hasłem ciągłej walki o piękno.