Obraz Rafała Malczewskiego do wilii Na Skarpie
Prezentowany w ofercie dwustronny obraz Rafała Malczewskiego łączy Zakopane ze stolicą. Powstał on bowiem w latach 30. dla Jadwigi Elżbiety Pniewskiej, żony Bohdana Pniewskiego, do warszawskiej willi Na Skarpie. Willa zyskała sławę jako ikona modernistycznej architektury i dzieło życia jej właściciela a zarazem projektanta. Bohdan Pniewski, jeden z najsłynniejszych architektów Warszawy ubiegłego wieku, zaprojektował ją na własny użytek w latach 1936-7. Budynek w postaci prostego, ciężkiego bloku został przekształcony z klasycystycznego ogrodowego pawilonu projektu Bogumiła Zuga, który w czasach późniejszych służył za domniemaną siedzibę loży masońskiej.
O jego wcześniejszej historii przypomina zachowany od strony ogrodu klasyczny portyk składający się z doryckich półkolumn. Architekt na wyższych kondygnacjach dodał tarasy widokowe, a także nadbudował dodatkowe piętro. Od strony Al. Na Skarpie natomiast elewacja z niewielkimi otworami okiennymi oraz wtopionym głównym wejściem, pokryta płytami z piaskowca przypomina budowlę obronną. Kropką nad i projektu było wyrycie na gładkiej płycie tajemniczej inskrypcji łacińskiej oznaczającej: "Pnący się przebudował świątynię masonów i zamieszkał w niej".
Nie tylko koncepcja zewnętrznej bryły willi była dokładnie przemyślana, ale również i jej wnętrze. Kamienne ściany pokryto martwicą wapienną, a posadzki wyłożono ciemnym i jasnym marmurem, ponadto zestawiono okładziny z piaskowca obok z otynkowanymi partiami ścian i dębową posadzką. Z zaskakujących rozwiązań było m.in. wyłożenie sufitu gabinetu wmontowanymi, oryginalnymi misami ludowymi. Zdaje się, że obraz Malczewskiego prezentujący góralskie chaty świetnie wpasowywał się w ten surowy wystrój. Według rodzinnej legendy dzieło miało stanowić przesłonę między sypialniami małżonków, stąd jego kompozycja jest dwustronna. Komu przypadł słoneczny widok, a komu ponury, deszczowy dzień? Tego niestety już się nie sposób się dowiedzieć. Zarówno jedna strona pracy, jak i druga skupia w sobie wszystkie najbardziej charakterystyczne cechy twórczości Rafała Malczewskiego: eksperymenty z formą, czyli kompozycją planów, różnorodnością perspektyw, syntezą kształtów, a także odważne zestawienia kolorystyczne. Temat obrazu nawiązuje do licznych pejzaży malarza, prezentujących poetycki, prowincjonalny świat rzeczy małych i błahych, w którym ludzie odgrywali mało znaczące role. To głównie przyroda oraz magnetyzm gór inspirowały artystę. Malarz nie przenosił jednak bezpośrednio zewnętrznego świata na płótno czy sklejkę, lecz przekształcał go w koncepcję malarską, która stawała się drugą rzeczywistością, rządzącą się własnymi prawami, stanowiącą świat równoległy, koherentny i oczyszczony. Ten specyficzny realizm Malczewskiego niezwykle frapował Witkacego:
"Obrazy Malczewskiego, mimo swego ogólnego realizmu (to znaczy odbicia pewnej rzeczywistości) i braku wszystkich zalet czysto artystycznych (to znaczy kompozycji i harmonii barw i ujęcia formy, służących do uwydatnienia jej konstruktywności), nie są transformacją czy transpozycją tej natury, w której żyjemy, tylko wynikiem, stworzenia zupełnie innego świata, mającego zewnętrznie dalekie tylko podobieństwo układu, w którym jak w więzieniu tkwić jesteśmy"
(Stanisław Ignacy Witkiewicz, Wystawa Rafała Malczewskiego w Zakopanem, cyt. za: Stanisław Ignacy Witkiewicz o czystej formie i inne pisma o sztuce, oprac. J. Degler, Warszawa 2003, s.122).