Dom handlowy "Morozow"
Dom Handlowy "I. E. Morozow" był największym sklepem z biżuterią, złotem i srebrem w przedrewolucyjnym Petersburgu. Znajdował się w Gostinym Dworze – najstarszym domu towarowym w ówczesnej stolicy Rosji i jednym z pierwszych w świecie, wybudowanym w latach 1761-85 pod kierunkiem francuskiego architekta Jean-Baptiste Vallin de la Mothe.
Założycielem domu handlowego był w 1849 roku złotnik i kupiec Iwan Jekimowicz Morozow. Przedsiębiorstwo było wyposażone we własny warsztat jubilerski oraz specjalistyczną pracownię do produkcji srebrnej biżuterii. Firma przyciągała zdolnych rzemieślników, którym trudno było zdobyć surowce i samodzielnie sprzedawać swoje produkty. Pojedynczym złotnikom i właścicielom małych warsztatów, których w tym czasie w Petersburgu było bardzo wielu, niełatwo było konkurować z rozwijającą się na dużą skalę produkcją, która była w stanie wytwarzać tańsze towary. Wielu mistrzów preferowało pracę głównie dla dużych firm. Powodowało to stosowanie podwójnych punc złotników – nazwisko mistrza, który wykonywał przedmiot, oraz marka firmy, dla której pracował. Działalność domów handlowych na przełomie XIX i XX wieku odzwierciedlała ówczesne procesy produkcji i sprzedaży wyrobów złotniczych. Właściciele dużych sklepów posiadali jednocześnie własne fabryki lub warsztaty produkujące wyroby ze srebra i złota, część towaru kupowali od rzemieślników.
Morozow, mając znaczny kapitał obrotowy, kupował hurtowo od mniejszych firm duże ilości obiektów, a następnie sprzedawał je po stosunkowo niskich cenach. Dom Handlowy Morozowa aktywnie współpracował również z zagranicznymi przedsiębiorstwami. Firma proponowała klientom bardzo zróżnicowany asortyment towarów, począwszy od diamentów, złota, srebra, brązu, miedzi poprzez przybory toaletowe, lampy, zegarki, albumy, rękawiczki na akcesoriach myśliwskich i wędkarskich kończąc. Niebagatelne znaczenie firmy Morozowa potwierdzają obroty sklepu w 1904, które wynosiły około 900 000 rubli. Przedsiębiorstwo słynęło z niezrównanej jakości sreber, dzięki temu zyskało tytuł Dostawcy Dworu Jego Cesarskiej Mości. Działalność Iwana Jekimowicza kontynuował jego syn – Władimir Iwanowicz, który potwierdził nadany przez cara tytuł w 1894.
