Leon Weissberg studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu i w Monachium. W 1922 roku odbył podróż artystyczną do Włoch i Holandii, przebywał także w Berlinie. W 1923 roku osiadł na stałe w Paryżu, gdzie rok później eksponował swoje prace na Salonie Jesiennym i Salonie Tuileries. Wystawiał także swoje obrazy w Galerie Zak i Galerie Manteau. Po wybuchu II wojny światowej opuścił Paryż; w 1941 roku uwięziony w obozach Gurs i Drancy, później przewieziony został do obozu w Majdanku, gdzie zginął. Jerzy Malinowski zalicza Leona Weissberga do tzw. 'Grupy Czterech' obok Zygmunta Menkesa, Alfreda Aberdama i Joachima Weingarta. Byli to artyści pochodzący ze Lwowa, który na przełomie 1925/26 zorganizowali wystawę w paryskiej galerii Jan Śliwińskiego. Weissberg malował ekspresyjne pejzaże, portrety, sceny cyrkowe i rodzajowe o tematyce żydowskiej, widoki miejskie.