Sztuka Współczesna. Klasycy Awangardy po 1945
1 października 2020 godz. 19:00

Tomasz Tatarczyk (1947 Katowice - 2010 Warszawa)
"Czarne wzgórze" ("Black hill"), 1991
Estymacja: 90 000 - 160 000 zł
Numer obiektu na aukcji
39
Tomasz Tatarczyk (1947 Katowice - 2010 Warszawa)
"Czarne wzgórze" ("Black hill"), 1991

Estymacja: 90 000 - 160 000 zł

olej/płótno, 130 x 220 cm
sygnowany p.d.: 'TOMASZ TATARCZYK'
sygnowany, datowany i opisany na odwrociu: 'TOMASZ TATARCZYK | "CZARNE WZGÓRZE" | "BLACK HILL" | 1991'
ID: 87155
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Więcej informacji
Zagadnienie pejzażu pozostawało kluczowym dla twórczości Tomasza Tatarczyka. Malarz, który tworzył z dala od centrów sztuki, w swojej pracowni na wsi, interesował się otaczającym go pejzażem, który stał się dla niego głównym zagadnieniem malarstwa. Nie oznacza to, że artysta nie wystawiał swoich prac w galeriach lub że był postacią nieznaną – eksponując swoje prace na wystawach w ośrodkach sztuki, jednocześnie pozostawał na uboczu świata artystycznego. Tematyka prac Tatarczyka, powtarzająca się w jego twórczości przez lata, była dla niego sposobnością dla stosowania różnorodnych rozwiązań czysto malarskich. Dlatego też powtarzalna tematyka pozwalała artyście na stosowanie coraz to innych środków formalnych, co pozwalało mu uniknąć monotonii. Wspomniane środki to: zróżnicowane faktury, barwy, układy kompozycyjne. Zatem twórczość Tatarczyka można postrzegać jako zbiór wariantów do rozwiązania podobnego problemu malarskiego, jakim był dla niego pejzaż, a dokładniej widoki lasu, zalesionych wzgórz i zaśnieżonych dróg. O wyborze malarskiego motywu tak mówił sam artysta: „Rodzą się czasami przypadkowo. Chodzę, krążę wokół tematu, wokół wycinków rzeczywistości, która na mnie szczególnie oddziałuje – i mam coraz wyraźniejszą, mocniejszą potrzebę, żeby coś z tym zrobić. Wtedy zaczynam pracować i rozwijam temat w cykl, aby przyjrzeć mu się z różnych stron. Oczywiście, na wybór tematu ma też wpływ stan mojego ducha, a także muzeum wyobraźni – dzieła sztuki, sceny z dzieciństwa, nawet kadry z filmu. Na przykład z filmów Jarmuscha, czarno-białych, tchnących pustką i zagubieniem” (Elżbieta Dzikowska, Artyści mówią. Wywiady z mistrzami malarstwa, Izabelin-Warszawa 2011, s. 252). Malarstwo Tatarczyka charakteryzuje się wąską gamą barw. Jest to pewien rodzaj ograniczenia, który pokazuje, że za pomocą bardzo prostych środków artysta jest w stanie stworzyć cały szereg obrazów sugestywnie przedstawiających motyw, a jednocześnie różniących się między sobą jego szczególnym rozwiązaniem. Przykładowo częste stosowanie wyłącznie dwóch barw (i ich odcieni) pozwoliło malarzowi wykształcić stylistykę, która stała się jego znakiem rozpoznawczym. Jest to stylistyka charakteryzująca się monochromatyzmem i silnym kontrastem dwóch barw: czerni i bieli. Ta prostota koresponduje z tematyką sztuki malarza – z widokami zaśnieżonych drzew i podobnymi motywami. Mimo tak wąskiej gamy barwnej artysta uważał ją za na swój sposób bogatą i wewnętrznie zróżnicowaną. Tak komentował swoje użycie koloru: „Nie chcę go używać dla epatowania barwą. W pewnym sensie moje kolory są ukryte, także dosłownie. Na monochromatyczną z pozoru powierzchnię moich obrazów składa się wiele warstw farby. Jak się dobrze przyjrzeć nawet bielom – widać, że mogą być one różne: ciepłe, zimne, wchodzące w błękit, błyszczące, matowe. Tak samo czernie: czasem chcę, żeby odbijały światło, innym razem, żeby były głuche. Dodaję różne komponenty, to kuchnia malarska” (cyt. za: Elżbieta Dzikowska, op. cit., s, 257). Tym samym oferowane tutaj wielkoformatowe płótno „Czarne wzgórze” z 1991 roku prezentuje wiele cech charakterystycznych dla twórczości tego artysty. Jest to centralna, symetryczna kompozycja ukazująca wzgórze porośnięte drzewami. Jak często bywa u Tatarczyka, także i tutaj są to smukłe wierzchołki drzew o strzelistych kształtach. Wzgórze otoczone jest mgłą lub śnieżną zadymką. Czerń drzew silnie kontrastuje tutaj z bielą użytą do ukazania pogody. Artysta jak zwykle posłużył się plamą uwidaczniającą dukt pędzla. O ile drzewa stworzył za pomocą długich plam, o tyle ulotny, lekki charakter mgły oddał za pomocą impresjonistycznej mgiełki krótkich pociągnięć pędzla. W ten sposób uzyskał efekt wzgórza wyłaniającego się z bieli mgły czy śniegu. Pokazuje to kolejną ważną cechę pejzaży Tatarczyka, którą jest ukazywanie stanów pogody.