Zdzisław Beksiński urodził się 24.02.1929 r. w Sanoku. Od dzieciństwa nieustannie rysował. W latach 1947-1952 studiował architekturę w Krakowie i wówczas zaczął uprawiać fotografię artystyczną. W 1955 r. powrócił do Sanoka, gdzie krótko pracował w fabryce autobusów, poświęcając jednak cały wysiłek sztuce. Fotografię porzucił w 1959 r., gdyż tą techniką nie był w stanie wyrazić przeżywanych emocji. W latach 50. uprawiał malarstwo abstrakcyjne i rzeźbę figuratywną. W 1960 r.  podczas kongresu Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA ówczesny dyrektor Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku zaproponował Beksińskiemu stypendium w Stanach Zjednoczonych. Artysta je odrzucił, ponieważ w tym czasie odchodził już od abstrakcji i uznał, że wyjazd z Sanoka  rozproszy tylko jego poszukiwania. Jego sztuka w oparciu o zdeformowane postacie ludzi i zwierząt stawała się coraz bardziej ekspresyjną i z czasem - wizyjną. Pod koniec lat 60. ukształtowało się malarstwo z rozległym pejzażem o mrocznej atmosferze. Okres ten trwający prawie do połowy lat 80. nazwał fantastycznym. Wówczas stał się jednym z najbardziej znanych polskich twórców. W 1977 r. przeniósł się wraz z żoną i synem do Warszawy. W ostatnich 20 latach życia jego malarstwo uległo przeobrażeniu. Zredukował przestrzenną wizję skupiając się na osiąganiu ekspresji malarskimi środkami. Pod koniec  lat 90. zainteresował się grafiką komputerową. Najpierw przetwarzał cyfrowo fotografię, potem  rysunki. 21.02.2005 r. Artysta został zamordowany we własnym mieszkaniu w Warszawie. Pozostawiony po sobie dorobek twórczy, liczący kilka tysięcy prac, przekazał testamentem Muzeum Historycznemu w Sanoku, gdzie znajduje się stała ekspozycja jego dzieł.
Wystawa prezentowała prace z różnego okresu twórczości. Było tu kilka rysunków z lat 50. i 60., a więc z okresu, w którym najsilniejsze były tendencje ekspresjonistyczne. Wówczas to dojrzało w nim przekonanie, że właściwym medium, w którym może się w pełni wyrazić jest malarstwo. Poszukiwania z tego okresu były bardzo różnorodne. Porzucił abstrakcję, mimo tego, że przyniosła mu pierwsze sukcesy, gdyż ograniczała jego wyobraźnię. Ekspresyjnym rysunkom nadawał coraz większej plastyczności i przestrzenności. Doprowadziło go to do malarstwa wizyjnego, mrocznego, pełnego niepokoju. Jak wówczas mawiał, zastępuje mu ono niewynaleziony aparat do fotografowania snów i marzeń. Ten okres, zwany fantastycznym jest wystawie reprezentowany dwoma zatytułowanymi wtórnie (artysta nie nadawał tytułów obrazom) pracami Przedsionek śmierci i Czerwony księżyc. Z lat 80. i 90. – gdy cała uwaga artysty skoncentrowana była na improwizacji wokół twarzy, głów i figur postaci ludzkich, czasami zwierzęcych - pochodzi kilka bardzo interesujących obrazów. Jego najkrótszy komentarz brzmiał: maluję i rysuję to, co w sposób niewymuszony przychodzi mi do głowy. Wiedział, że nawet tytuł zawęża pole percepcji dzieła, które i dla artysty i dla widza powinno pozostać tajemnicą.
Wiesław BanachDyrektor Muzeum Historycznego w Sanoku