Szkło – dzięki swej niezwykłej strukturze materiał niesłychanie wdzięczny ale i wymagający, pozwala artyście na stworzenie przedmiotu, który już w procesie tworzenia zaczyna żyć własnym życiem, zawsze jest niepowtarzalny i unikatowy. Powstaje z piasku, najbardziej pospolitego materiału dostępnego na ziemi. W rękach mistrzów, dzięki ich umiejętnościom i wypracowanym przez stulecia technikom, piasek ten może trysnąć fontanną form i kolorów.
Szkło, szczególnie to designerskie z  połowy ubiegłego stulecia cieszy się w Polsce coraz większym zainteresowaniem. Różnorodność barw i form, sprawiają, że szklany wazon lub patera uznanego projektanta lub znanej wytwórni stanowią doskonałe uzupełnienie każdego nowoczesnego wnętrza spełniając przy tym doskonale swoją funkcję użytkową. Ciągle jeszcze duża w Polsce dostępność cenowa tego rodzaju wyrobów artystycznych może być zachętą dla tych, którzy szukają ciekawego akcentu podkreślającego charakter wnętrza lub po prostu mają ochotę na przebywanie w otoczeniu pięknych przedmiotów.
Ceny unikatowego szkła kolekcjonerskiego są w Polsce niższe od tych na aukcjach w Europie. Dopiero dociera do nas moda na szkło artystyczne, i o ile dotąd poszukiwane były głównie wyroby secesyjne i art déco, to obecnie coraz częściej doceniane są szkła projektanckie z 2 poł. XX wieku.
Na wystawie zaprezentowaliśmy wyroby artystyczne ze szkła o różnym charakterze, poczynając od XIX wiecznych kielichów z grawerunkiem czy dekoracją malarską, poprzez wyroby słynnego Galle z początku XX wieku, szkła polskich hut z okresu międzywojennego, aż do szerokiej gamy szkieł Murano z lat 50 tych i 60 tych ubiegłego stulecia. Ta ostatnia grupa skierowana jest przede wszystkim do ludzi młodych, którzy nie boją się odważnego koloru i ciekawej formy, i którzy z pewnością zachwycą się i docenią innowacyjność pomysłów takich włoskich projektantów jak  Paolo Venini, Dino Martens i Fulvio Bianconi.
 
Najwcześniejsze znane przedmioty ze szkła pochodzą z Mezopotamii, sprzed 2500 lat przed Chrystusem. Jednak to Egipcjanie i Rzymianie udoskonalili technikę jego wytwarzania i tchnęli w ten kruchy materiał życie. Techniki przez nich używane wykorzystywane są w procesie tworzenia szklanych przedmiotów do dnia dzisiejszego. Wraz z upadkiem Cesarstwa Rzymskiego sztuka wyrobu szkła prawie zanikła. Na szczęście przeniosła się do Bizancjum, a stamtąd do Włoch, gdzie w IX wieku powstał słynny ośrodek szklarski na wyspie Murano. To tam rzemieślnikom udało się opanować sztukę wyrabiania twardego i przeźroczystego szkła, tzw. cristillo, oraz modelowania na gorąco szkła weneckiego.
W XX wieku, wielcy twórcy poddawali tradycyjne technik swoim nowatorskich ideom zmieniając sposób postrzegania szklanych przedmiotów. Nie były to już obiekty o cechach wyłącznie użytkowych ale stawały się dziełami sztuki, a szklarz powoli przestawał być rzemieślnikiem i stawał się artystą, projektantem, designerem.
Najwybitniejszą osobowością wśród artystów szkła z okresu rozwoju ruchu Arts&Crafts był Emile Galle, który ok. 1900 r. rozpoczął we Francji produkcję wielowarstwowych szkieł trawionych.  Była to nowa jakość wśród wyrobów artystycznych ze szkła, która wywarła ogromny wpływ na współczesnych mu artystów. W tym samym czasie Louis Tiffany w Stanach Zjednoczonych i wytwórnia Loetz w Austrii zainspirowali się opalizującym szkłem rzymskim odkrytym w prowadzonych wówczas wykopaliskach. Iryzujące szkła przez nich wykonywane stały się inspiracją dla wielu ówczesnych wielkich projektantów.
Francuski szklarz Rene Lalique, twórca setek flakonów na perfumy, odniósł w pierwszej połowie  XX wieku niebywały sukces wykorzystując w procesie tworzenia nieco zapomnianą technikę szkła prasowanego. Dzieła, które stworzył Lalique są uznawane za kwintesencję stylu  art deco w szklarstwie. W Polsce styl ten umiejętnie wprowadziły do swoich wyrobów takie wytwórnie jak Huta Niemen kierowana przez Bronisława Stolle, Huta Hortensja czy  Zawiercie
Skandynawskie wytwórnie takie jak Orrefors i Holmegaard oraz szklarze tacy jak Edvard Hald i Simon Gate zasłynęli w latach 40-tych z zastosowania tzw. techniki ‘uwięzionego powietrza’.
Po II wojnie światowej, szklarz zaczęli patrzeć na swoje rzemiosło w odmienny nowy sposób, przekształcając radość odkrywania w wynajdywanie nowych form i nowy design. We Włoszech, Murano stało się na nowo centrum ‘szklanego’ świata. Mistrzowie i projektanci tacy jak Paolo Venini, Dino Martens i Fulvio Bianconi używając kilkusetletnich technik i niezwykle intensywnych kolorów tworzyli nowoczesne designerskie formy.