Monograficzna wystawa prac Wojciecha Fangora, była kolejną z cyklu prezentującego dorobek artystyczny klasyków polskiej sztuki współczesnej w Salonie Wystawowym Marchand. Ekspozycja skoncentrowała się na pracach z amerykańskiego etapu twórczości artysty, wszystkie prace powstały na początku lat 70. XX w. Prezentacja obejmowała 20 prac na papierze oraz jedną dużą olejną na płótnie.
 
Wojciech Fangor to artysta, którego dorobek artystyczny trudno podsumować w kilku zdaniach. Jego twórczość jest niezwykle bogata, a pole działalności artystycznej nie ogranicza się wyłącznie do malarstwa. Fangor to także grafik, plakacista, rzeźbiarz, autor projektów architektoniczno-urbanistycznych i scenografii. W latach 50-tych namalował "Matkę Koreankę" i "Lenina w Poroninie" obrazy, które weszły do kanonu dzieł socrealistycznych. Był współtwórcą polskiej szkoły plakatu, a na przełomie lat 50. i 60. zajął się instalacją przestrzenną. W 1962 r. wyjechał z Polski i wkrótce zrobił światową karierę jako czołowy twórca op-artu. Jako jedyny polski artysta miał wystawę w Muzeum Gughenheima w Nowym Jorku.
 
Wystawione w Marchandzie prace wpisują się w serię op-artowskich obrazów z charakterystycznymi kołami i falami, które stanowią kwintesencję stworzonej przez artystę teorii "pozytywnej przestrzeni iluzyjnej". Prace są wynikiem poszukiwań przestrzennych Fangora, zapoczątkowanych w latach 50. współpracą z architektami, m.in. ze Stanisławem Zamecznikiem. Zamecznik zaszczepił artyście świadomość przestrzeni jako tworzywa artystycznego, wynikiem tej współpracy była słynna wystawa "Studium przestrzeni" (1958). Sam artysta twierdzi, że o powstaniu tego rodzaju obrazów w dużej mierze zadecydowało przypadkowe odkrycie – po namalowaniu tła zauważył, że działa ono bardzo dziwnie na przestrzeń przed obrazem. Płótna tę przestrzeń zmieniają i aktywizują, powstaje iluzja przestrzeni, rozwijająca się od obrazu w kierunku widza. Po uświadomieniu sobie tego faktu artysta zrezygnował z uzupełniania płócien elementami figuratywnymi jak to pierwotnie zamierzał, a swoje odkrycie nazwał później "pozytywną przestrzenią iluzyjną".