W 2014 roku pojawiły się pierwsze definicje „selfie”, a to za sprawą rozwijających się technologii, m.in. social mediów oraz smartfonów z wbudowaną przednią kamerą, umożliwiającą wykonywanie zdjęć „z ręki”. „Selfie” stało się społecznym fenomenem poddawanym dyskusji publicznej i badaniom w dziedzinie zarówno nauk społecznych jak i humanistyki. O czym świadczy tak powszechny ruch w kierunku dzielenia się swoim wizerunkiem? Historycy sztuki nie pozostają zagadnieniu obojętni przyglądając się estetyce masowo wykonywanych fotografii, na nowo podejmując zagadnienie potrzeby uwieczniania swojego wizerunku obserwowane w sztuce od początku aktywności twórczej człowieka.

W sztukach wizualnych to autoportret uznawany jest za zwierciadło duszy, źródło wiedzy ikonograficznej o twórczyni lub twórcy, oraz ich ekspresję osobowości. Ekspresję? A może autokreację? Artystki i artyści do zagadnienia autotematyczności podchodzą różnie, niektóre z nich poświęcają jej całą swoją twórczość inni pozostawiają po sobie autoportret lub dwa, ku pamięci kolejnych pokoleń.

„Kultura Selfie, Autoportrety w sztuce polskiej” to aukcja i katalog, którymi pragniemy przybliżyć twórczość autoportretową i przyjrzeć się zmianom jakie zachodziły w podejściu do autotematyczności w sztuce polskiej na przestrzeni lat, w różnych kręgach twórczych. Poprzez ducha artysty, rozpoznać ducha czasu i zagłębić się w tak znaczące dziś zagadnienie autokreacji w jej najbardziej zmysłowo wysublimowanej formie.