Jerzy Nowosielski (7 stycznia 1923 r. Kraków - 21 lutego 2011 r. Kraków)
 
Po wybuchu wojny, w 1940 roku wstąpił najpierw do krakowskiej Kunstgewerbeschule, a dwa lata później zwrócił się do ihumena ławry św. Jana pod Lwowem z prośbą o pozwolenie przyłączenia się do wspólnoty mnichów. W klasztorze malował ikony i studiował swoich wielkich poprzedników. Nie został jednak mnichem, podczas malowania polichromii cerkwi w Bolechowie zachorował i musiał wrócić do Krakowa. Niemal jednocześnie zainteresował się europejską sztuką XX wieku, którą jednak początkowo poznawał tylko z reprodukcji.
 
Studia w krakowskiej ASP podjął zaraz po wojnie, jednak dyplom uzyskał eksternistycznie dopiero w 1961 roku. Jego drogę artystyczną kształtowały spotkania z twórcami skupionymi wokół Tadeusza Kantora w Grupie Krakowskiej. W 1946 roku wziął udział w zbiorowej wystawie Grupy Młodych Plastyków w krakowskim Pałacu Sztuki, poprzedzonej publikacją manifestu „realizmu spotęgowanego” autorstwa Kantora i Porębskiego. Uczestniczył także w „Wystawach Sztuki Nowoczesnej” (I - Kraków, 1948; II, III - Warszawa, 1957, 1959). Brał udział w konferencji plastyków w Nieborowie, będącej jednym z wydarzeń rozpoczynających okres realizmu socjalistycznego w Polsce, a już w okresie „odwilży” w historycznej wystawie „Dziewięciu” (1955) - obok Tadeusza Brzozowskiego, Marii Jaremy, Tadeusza Kantora, Jadwigi Maziarskiej, Kazimierza Mikulskiego, Erny Rosenstein, Jerzego Skarżyńskiego, Jonasza Sterna.
 
Był pedagogiem. W 1947 roku został  asystentem Tadeusza Kantora w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Krakowie, po jego zwolnieniu, przeniósł się do Łodzi, gdzie w latach 1957-1962 wykładał w tamtejszej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. W 1962 wrócił do Krakowa i rozpoczął pracę na tamtejszej ASP prowadząc pracownię malarstwa. W 1976 uzyskał tytuł profesora. Pracę dydaktyczną kontynuował do 1993.