W 1954 ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie, obroniła dyplom w pracowni profesora Jerzego Bandury. Od lat 50. XX wieku uczestniczyła w wielu wystawach rzeźby, także międzynarodowych, m.in. w Norwegii (1958), Holandii (Wystawa Rzeźby Współczesnej, 1964), Francji (III Międzynarodowym Biennale de Paris'63) i w Wielkiej Brytanii (Edinbourgh International Festival, 1972) oraz w licznych pokazach we wszystkich znaczących galeriach w Polsce. Od schyłku lat 60. była luźno związana z Drugą Grupą Krakowską. Z czasem coraz silniej podążała w kierunku konceptualizmu, w końcu lat 60. i na pocz. 70. XX wieku realizuje jedne ze swoich najważniejszych prac – Stół (1968–1971) i Ściana (1975–1976) – obydwie prezentowane na wystawie, będące jej dominantami. Prace malarskie i rysunki Czełkowskiej stanowią integralną część z jej działalnością rzeźbiarską, która cechuje się oryginalnością i niezależnością. Jej sztuka oscyluje na granicy minimalizmu i konceptualizmu. Zaledwie jedna rzeźba i dwa rysunki Czełkowskiej, zaprezentowane w maju tego roku na zbiorowej wystawie w nowojorskiej Galerii Broadway 1602, zostały uznane przez krytyka witryny Artspace, Andrew M. Goldsteina, za jedną z dziesięciu najlepszych prac Frieze New York 2016 – kluczowego wydarzenia globalnego świata sztuki. Na przełomie 2016 i 2017 roku odbyła się duża wystawa retrospektywna Wandy Czełkowskiej w warszawskiej Królikarni.