Marek Szwarc

O artyście

(1892 Zgierz - 1958 Paryż)
Malarz i rzeźbiarz urodzony w 1892 r. w Zgierzu. W latach 1911-1914 studiował na paryskiej Ecole des Beaux Art., w okresie tym mieszkał w dzielnicy Montparnasse, ówcześnie zdominowanej przez skupisko artystów zamieszkujących tzw. "La Ruche". Tam poznał kluczowych artystów paryskiej bohemy Chagalla, Soutine'a, Kislinga, Pascina, którzy wpłynęli na formalne aspekty jego twórczości. Swoje pierwsze rzeźby wykonywał w najtańszych materiałach, głównie w glinie. Jeszcze w 1913 wystawił swoją pierwszą dużą rzeźbę, zatytułowaną "Ewa" na Salonie Jesiennym. W rok później powrócił do Polski, ze względu na wojenną zawieruchę zmuszony został do pozostania w kraju, zaś w 1919 r. odszedł od wyznania judaistycznego na rzecz katolicyzmu. Wydarzenie to, było także punktem zwrotnym w jego twórczości, spowodowało odejściem od impresjonizmu ku ekspresjonizmowi, z dominującymi motywami biblijnymi i nowotestamentowymi. W latach 1919-1921 należał do awangardowej grupy "Jung Idysz".W 1920 powrócił do Paryża, wtedy też i w kolejnej dekadzie miały miejsce jego największe wystawy. Po II wojnie światowej, w której brał udział jako żołnierz w szeregach polskiej armii, niemal całkowicie poświecił się rzeźbie, w kamieniu i drewnie oraz odlewach w brązie. Zmarł w 1958 r. w Paryżu.