Marcel Breuer to wybitny projektant mebli i architekt, jeden z największych mistrzów XX-wiecznego modernizmu. Karierę zaczynał jako student szkoły Bauhausu w Niemczech, gdzie doceniony został za swoje zdolności z zakresu rzeźby i projektowania. Zaraz po studiach zaczął wykładać na nowo utworzonym wydziale architektury macierzystej szkoły. W latach 30. XX wieku przeniósł się do Londynu, gdzie pracował dla Jacka Pritcharda, właściciela firmy meblarskiej Isokon, jednego z pierwszych entuzjastów nowoczesnego projektowania w Wielkiej Brytanii. To właśnie w tym czasie stworzył pierwsze ikoniczne projekty (mn. in. słynny Ioskon Long Chair). Breuer dużo eksperymentował - głównie z giętą, formowaną sklejką i stalą. W II połowie lat 20. XX wieku stworzył przełomowe dla ówczesnego designu projekty takie jak fotel Wassily (1925), w którym szerzej zastosował stalowe rury oraz krzesło Cesca (1928), w którym stalowa rama połączona została z wyplatanym siedziskiem. W latach 30. projektant zwrócił się ku architekturze. W 1937 Walter Gropius, szkolny mentor Breuera, został mianowany dyrektorem Harvardzkiej Szkoły Designu, co skłoniło go do przeniesienia się do Stanów Zjednoczonych. Punktem zwrotnym w jego karierze był rok 1941 i otwarcie własnego biura architektonicznego w Nowym Jorku. Od tego momentu zaczął bowiem realizować już nie tylko projekty mieszkań, ale też duże zlecenia takie jak kompleks klasztorny dla opactwa św. Jana w Minnesocie (1954), siedziba UNESCO w Paryżu (1955) czy budynek Whitney Museum w Nowym Jorku (1966). Projekty Breuera, łączące w sobie estetykę i funkcjonalność miały ogromny wpływ na nowoczesną architekturę i design.