Ukończyła Wydział Architektury Wnętrz na wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastyczny. Poza obrazami olejnymi, rysunkami na papierze i grafiką tworzyła zarówno wzory przemysłowe i angażujące widza instalacje. Jej twórczość już na wczesnym etapie kariery doceniana była za unikatową konstrukcję i trzymające w napięciu zestawienia kolorów. Nacechowane precyzją i dyscypliną kompozycje często artystka określała mianem "fantastyki wyspekulowanej". U źródeł inspiracji znajdowały się zjawiska fizykalne obserwowane pod mikroskopem. Sposób przekształcania się cząsteczek, transformacje, syntezy oraz obserwacja rozmaitych struktur była ważnym elementem jej twórczości malarskiej. Swoją metodę pracy polegającą na utożsamianiu światła z barwą określała jako "malarstwo barwne pasażu". Tę metodę pracy porównywała do muzycznego "grissando" – techniki polegającej na płynnym przechodzeniu od jednego do drugiego dźwięku. Abstrakcję geometryczną lat 70. w formule Wrzeszczyńskiej poprzedzała seria figuratywno-realistycznych prac na papierze (m.in. Portret Franciszka Starowieyskiego, Kobieta z koszem owoców) oraz eksperymenty z geometrią (m.in. grafiki z cyklu "Struktury Krystaliczne").