Studiowała w Krakowie u Xawerego Dunikowskiego oraz w Warszawie, w pracowni Mariana Wnuka. Na drugą połowę lat 50 - tych i pierwszą lat 60 - tych, przypada okres jej największej kariery artystycznej i rozgłosu o zasięgu krajowym i światowym. Przyczyniły się do tego m.in.: spektakularny sukces na wystawie "Architektura rzeźby, rzeźba architektury" na III Bienalle w Paryżu w 1963 r. oraz udział w projektach artystycznych; przy budowie miasta Brasilia w Ameryce Łacińskiej, na zaproszenie Oscara Niemeyera oraz w Ghanie, na zaproszenie prezydenta. Jej zainteresowania, podobnie jak Aliny Szapocznikow, z którą konkurowała, oscylowały wokół rzeźby biomorficznej, zwłaszcza autorstwa Henry'ego Moora oraz projektów łączących osiągnięcia architektury i rzeźby. Równolegle z malarstwem, rzeźbą i architekturą tworzyła gobeliny i grafiki. Tworzyła również prace na papierze, w tym serię "Projekty dla architektury" z początku lat 70. gdzie łączyła rzeźbiarskie formy z architekturą, prezentując futurystyczne koncepcje inspirowane awangardą i filmami science fiction. W późniejszym okresie życia zapomniana, umarła w 1994 roku w Warszawie.

Jednakże po śmierci twórczość Aliny Ślesińskiej została szeroko reprezentowana. Zorganizowano kilka znaczących wystaw, w tym wystawę indywidualną "Alina Ślesińska" w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie (08.12.2007-24.02.2008) oraz "Szkice Przestrzeni" w Muzeum Xawerego Dunikowskiego w Królikarni, oddziale Muzeum Narodowego w Warszawie (27.06.2024-13.10.2024).

Prace Aliny Ślesińskiej znajdują się w znanych kolekcjach takich instytucji, jak Rijksmuseum Kröller-Müller w Otterlo (Holandia); Musée National d'Art Moderne w Paryżu; Muzeum Narodowe w Warszawie; FRAC Centre w Orleanie, Muzeum Narodowe w Krakowie oraz innych.