Wyrafinowana elegancja biżuterii edwardiańskiej
Biżuteria tworzona w stylu edwardiańskim powstawała na początku XX stulecia i obejmowała okres panowania angielskiego króla Edwarda VII. Była to ostatnia nazwa okresu jubilerskiego, która została zdefiniowana przez jednego z brytyjskich monarchów. Biorąc pod uwagę elementy tego stylu, epoka edwardiańska zaczęła się już w schyłkowych latach panowania królowej Wiktorii, a skończyła kilka lat po śmierci króla Edwarda wraz z wybuchem I wojny światowej. Estetyka edwardiańska była kontynuacją stylu Ludwika XVI, propagowanego przez dwór francuski w czwartej ćwierci XIX wieku. Stał się on inspiracją dla klientów, którzy pragnęli klejnotów o arystokratycznym charakterze.
W ostatniej dekadzie XIX wieku odrzucano wyroby jubilerskie wytwarzane maszynowo, wcześniej traktowane jako innowacja, spowodowało to zwrot w modzie i projektowaniu. Biżuteria w tamtym czasie, niemal z dnia na dzień, zmieniła się z dużej i ostentacyjnej w eteryczną i delikatną. Wzory epoki edwardiańskiej miały swoje korzenie mocno osadzone w biżuterii osiemnastowiecznej. Motywy zdobnicze z dawnych wieków były dostępne we wzornikach, inspiracji szukano również w paryskiej architekturze XVII i XVIII stulecia.
Tworzone wówczas ozdoby charakteryzowały się lekkimi, eleganckimi, wyrafinowanymi formami, precyzją wykonania i wykorzystaniem cennych materiałów, obok diamentów były to perły i platyna.
Typowe dla tego czasu motywy dekoracyjne – girlandy, wstążki, wieńce laurowe, kokardy, frędzle i koronki, nabrały delikatnego i zwiewnego charakteru dzięki wykorzystaniu platyny. W 1903 roku wynalezienie palnika acetylenowo - tlenowego, który mógł osiągać temperatury niezbędne do pracy z platyną, pozwoliło na wytwarzanie biżuterii wyłącznie z tego kruszcu. Możliwa stała się realizacja projektów biżuterii, przypominającej koronkę wysadzaną diamentami.
Typowe dla stylu edwardiańskiego było wykorzystanie diamentów, których złoża odkryto pod koniec XIX wieku w Afryce Południowej, tym samym stały się one bardziej dostępne i popularne w tamtym czasie.
Na początku XX wieku niezwykle modne były delikatne tkaniny w pastelowych kolorach, biżuteria w stylu edwardiańskim idealnie do nich pasowała. Wyjątkowo lubiane były platynowe i diamentowe broszki, podkreślające dekolt. Bardzo chętnie noszono naszyjniki ściśle przylegające do szyi, wykonane z diamentów, pereł lub wstążki czarnego aksamitu z elementem dekoracyjnym pośrodku. Modne były wówczas proste łańcuszki z delikatnym wisiorkiem, podwójne asymetryczne zawieszki négligées oraz większe naszyjniki zdobione girlandami i motywami geometrycznymi. Kolczyki z początku XX stulecia przybrały delikatne, ażurowe, wydłużone formy. Podobnie jak pierścionki z tego czasu zdobiono je wszystkimi typowymi dla stylu edwardiańskiego motywami dekoracyjnymi.
Powstające w epoce edwardiańskiej bransoletki powstawały z delikatnych, zwężających się wzorów z powtarzającymi się motywami, wydłużonymi formami lub ogniwami w nowym, bardziej wyrafinowanym stylu, jaki zapewnia platyna. Inny popularny fason bransoletki składał się z przedniej części o pięknym, wysadzanym klejnotami wzorze, uzupełnionym przez gładkie ogniwa spływające do spodu nadgarstka.
Ażurowy naszyjnik w stylu edwardiańskim, który pojawi się na wrześniowej aukcji biżuterii, może być ozdobą kolekcji każdego miłośnika subtelnych i wyrafinowanych dzieł jubilerskich z początku XX wieku.