Mistrzyni rysunku
Prace Joanny Concejo są niepowtarzalne, bardzo precyzyjne, subtelne i wyważone. Zdobywają najważniejsze nagrody w dziedzinie ilustracji, nieustannie eksponowane na wystawach, przyniosły artystce międzynarodową sławę.
Joanna Concejo ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Poznaniu w 1998 roku. Mieszka i pracuje we Francji. Jedna z jej najważniejszych wystaw miała miejsce na Biennale w Busan w Korei Południowej w 2002 roku. W 2004 roku pokazała swoje prace na Targach Książki Dziecięcej w Bolonii, a jej ilustracje po raz pierwszy ukazały się w 2008 roku w Il Signor Nessuno, wydawanym przez Topipittori (Włochy). W 2013 roku zdobyła Polską Nagrodę Ibby w kategorii Najlepsza Książka. Jej wizualna praca literacka "Zagubiona dusza", którą stworzyła wspólnie z Olgą Tokarczuk, została nagrodzona na Targach Książki Dziecięcej w Bolonii w 2018 roku. Bologna Ragazzi Award to najbardziej prestiżowa międzynarodowa nagroda dla ilustrowanej literatury dziecięcej. Joanna Concejo publikuje również w najlepszych światowych wydawnictwach.
Zanim w 2004 r. została zakwalifikowana na wystawę ilustratorów na największych Międzynarodowych Targach Książki dla Dzieci w Bolonii, usiłowała przebić się do świata sztuki instalacjami. Wzięła udział w kilku wystawach zbiorowych dla młodych twórców w Korei Południowej, Berlinie, Paryżu. Eksperymentowała również z kolażem, malarstwem, dużym formatem. Ostatecznie zdecydowała się na ilustrację, w której całkowicie się realizuje. Ołówek traktuje jako przedłużenie swoich myśli. W słowach szuka emocji i wspomnień, które zatrzymuje w obrazach.
Opowiadając o sobie, artystka często podkreśla swoje prowincjonalne pochodzenie. Concejo urodziła się i wychowała na wsi pod Słupskiem. Dzieciństwo kojarzy jej się z bliskością natury, ale też wspomina je jako czas, w którym rządził rytm natury i obowiązki, jakie musiała spełniać jej wiejska, rolnicza rodzina. Dużą rolę w rozwoju Joanny Concejo odegrała jej babcia, która przekazała jej niezwykłe zdolności manualne. W atmosferze miłości i troski młoda artystka chłonęła rysunek, ale także hafty, szydełkowanie i inne talenty wymagające precyzji i skupienia.
W związku z tym jej dzieciństwo było wypełnione zarówno mistyczną aurą, jak i systematyczną pracą. Połączenie intymnego świata rodziny z siłą natury pozwoliło na rozwinięcie nieograniczonej wyobraźni twórczej, którą dzieli się ze swoją publicznością. Przenosząc nas do krajobrazu, w którym dorastała, bierze widza za rękę i jednym ruchem przenosi go w miejsce medytacji i wyciszenia. Jednak zawsze robi to na własnych warunkach, dalekich od aktualnych trendów i popularnych stylów. Dorastanie na kaszubskiej wsi w otoczeniu przyrody wpłynęło na stale powracające motywy: stylizowane kwiaty przypominające wzory haftów, liście, owoce, leśne pejzaże.
