Kobiece portrety Ewy Juszkiewicz

Twórczość Ewy Juszkiewicz skupia się wokół portretu, ze szczególnym uwzględnieniem portretu kobiecego. Artystka wchodzi w dialog z pracami dawnych mistrzów  (oraz mistrzyń) zasłaniając twarze portretowanych przez zwoje materiału lub przeskalowane bukiety kwiatów.

Juszkiewicz jest szczególnie zainteresowana schematami reprezentowania kobiet. Poprzez wyolbrzymienie elementów takich jak miękkie fałdy materiału czy lekkie kwiaty, artystka uwypukla cechy tradycyjnie definiujące kobiecość. Zasłonięcie twarzy sportretowanych poprzez elementy przewijające się przez historyczne obrazy zmusza widza do konfrontacji z zastanymi schematami portretu.

© Ewa Juszkiewicz. Courtesy of the Ewa Juszkiewicz and Gagosian

Prezentowany na wystawie obraz jest świetnym przykładem dokładnie przemyślanych kompozycji Juszkiewicz. Sportretowana postać dryfuje w bliżej nieokreślonej, szarej przestrzeni. Misternie namalowane falbanki kołnierzyka emanują czystością i łagodnością, cechami które są często narzucane kobietom. Najbardziej niepokojącym i intrygującym elementem jest samotne oko patrzące widzowi prosto w oczy. Przedstawiona postać ma zasłonięte usta, symbolicznie pozbawiona prawa do reprezentowania samej siebie. Jedyne co może robić to pasywnie obserwować świat, który ją otacza.

Pomimo tego, że Juszkiewicz nawiązuje, a czasami nawet jawnie kopiuje rozpoznawalne prace dawnych mistrzów, jej obrazy są komentarzem dotyczących wypracowanych przez setki lat standardów dotyczących przedstawień ról płciowych oraz ich wpływu na zbiorowe wyobrażenia przymiotów kobiecych i męskich.