Forma, światło, materia. Twórczość Beaty Szajny i Beaty Szczepaniak

Wystawa ,,Forma • Światło • Materia" to spotkanie dwóch artystek, które posługują się odmiennymi mediami, lecz w swojej praktyce twórczej zadają podobne pytania o naturę materiału, proces powstawania formy i relację pomiędzy przedmiotem a odbiorcą. Szkło Beaty Szajny i ceramika Beaty Szczepaniak spotykają się tutaj nie na zasadzie kontrastu, lecz dialogu. Każda z nich wypracowała własny język artystyczny, jednak obie traktują materiał jako partnera procesu twórczego. Tworzywo odpowiada na gest, światło, temperaturę, czas i intuicję.

Wystawa nie opowiada wyłącznie o formie rozumianej jako efekt końcowy. Skupia się przede wszystkim na drodze prowadzącej do jej powstania. Zarówno szkło, jak i ceramika wymagają uważności, cierpliwości oraz akceptacji tego, że materiał posiada własną dynamikę i własne prawa. To właśnie w tej relacji pomiędzy kontrolą a nieprzewidywalnością rodzą się obiekty, które przekraczają swoją użytkową funkcję i stają się nośnikami emocji, doświadczeń oraz indywidualnych historii.

Beata Szczepaniak

Beata Szczepaniak (ur. 1988) jest rzeźbiarką i projektantką, absolwentką Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Laureatka Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, uczestniczyła w rezydencjach artystycznych w Szanghaju, Osace i Monachium. W swojej praktyce koncentruje się na ceramice, łącząc doświadczenie rzeźbiarskie z tradycją rzemiosła.

Jej prace powstają z dialogu między intuicją a właściwościami materiału. Biomorficzne formy, balansujące między abstrakcją a cielesnością, przywołują skojarzenia z organizmami w nieustannej przemianie i pozostawiają przestrzeń dla indywidualnej interpretacji.

Kolejne cykle rozwijają te poszukiwania z różnych perspektyw: "Niebieskie migdały" eksplorują świat wyobraźni i transformacji, "Plac zabaw" bada autonomię formy, a "Przedmioty melancholijne" nadają materialny wymiar emocjom, ukazując melancholię jako proces, a nie stan.

Beata Szajna

Beata Szajna jest projektantką szkła, malarką i rysowniczką. Ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Rzeszowie oraz Wydział Sztuki Uniwersytetu Rzeszowskiego. Od 1998 roku związana jest z Krosno Glass S.A., gdzie tworzy autorskie kolekcje szkła użytkowego i artystycznego.

W swojej twórczości traktuje szkło jako medium światła, przestrzeni i ruchu. Interesuje ją jego zmienność oraz sposób, w jaki transparentność, kolor i faktura wpływają na odbiór obiektu. Jej prace sytuują się na pograniczu designu i rzeźby, łącząc funkcjonalność z artystyczną ekspresją.

Materia jako proces

Choć twórczość obu artystek rozwija się w różnych obszarach, łączy je przekonanie, że forma nie jest czymś narzuconym materiałowi, lecz wynika z uważnego dialogu z jego właściwościami. Zarówno szkło, jak i ceramika wymagają nie tylko znajomości technologii, ale również gotowości do podążania za procesem, który często prowadzi w nieoczekiwanym kierunku.

To właśnie ten moment spotkania pomiędzy zamysłem a materią staje się punktem wyjścia dla wystawy. Z jednej strony światło przenikające przez szkło, z drugiej ciężar i cielesność ceramiki. Transparentność spotyka organiczność, precyzja dialoguje z intuicją, a dwa różne materiały budują wspólną opowieść o współczesnym rzemiośle artystycznym i sztuce.

Spotkanie dwóch języków

Choć Beata Szajna i Beata Szczepaniak posługują się różnymi materiałami, ich twórczość wyrasta z podobnej uważności wobec procesu. Obie przekraczają tradycyjne rozumienie przedmiotu użytkowego, nadając swoim realizacjom wymiar rzeźbiarski i emocjonalny. W ich pracach materiał nie stanowi jedynie środka prowadzącego do realizacji projektu, ale aktywnie uczestniczy w jego powstawaniu.

"Forma • Światło • Materia" jest opowieścią o dialogu pomiędzy artystą a tworzywem, światłem a przestrzenią, intuicją a technologią. To wystawa, która pokazuje, że zarówno szkło, jak i ceramika mogą stać się nośnikami znaczeń wykraczających poza funkcję użytkową. Pozostawiają miejsce na osobiste doświadczenie odbiorcy, zachęcając do uważnego spojrzenia na formę, proces i materię jako nierozerwalne elementy współczesnej praktyki artystycznej.