Luna Amalia Drexlerówna od 1899 roku uczęszczała do prywatnej szkoły artystycznej założonej przez Marcelego Harasimowicza we Lwowie. Malarstwa uczyła się u Stanisława Rejchana i Stanisława Kaczora-Batowskiego, a rzeźby u Antoniego Popiela. W 1906 roku wyjechała na dalsze studia do Monachium, a następnie do Paryża, do pracowni Antoine'a Bourdelle'a. W Paryżu zetknęła się z pracami Augusta Rodina, którego myślenie o rzeźbie wywarło silny wpływ na artystkę. Zaczerpnęła od niego skupienie się na wyrażaniu ekspresji przeżyć duchowych przedmiotu rzeźbionego. Swoje poszukiwania skupiła na treściach wewnętrznych, nie na formie, całkowicie zrezygnowała z naturalizmu, na rzecz "portretu duchowego". Do najbardziej znanych prac artystki należą rzeźby portretowe. Jej prace przechodziły różne etapy: od secesyjnej stylizacji w początkowym okresie przez impresję realistyczną aż do syntetycznego realizmu. W Monachium poznała Rudolfa Steinera i stała się gorliwą wyznawczynią antropozofii. Po powrocie do Polski w 1918 roku Luna Amalia Drexler włączyła się aktywnie w odbudowę niepodległego już kraju. Brała udział zarówno w życiu artystycznym, jak i społecznym II Rzeczypospolitej. Była jedną z założycielek Związku Artystów Polskich, członkiem-założycielem Stowarzyszenia "Rzeźba", członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, jak również Lwowskiej Rady Miejskiej. Z jej inicjatywy powstało w roku 1929 Polskie Towarzystwo Antropozoficzne. Równolegle uczestniczyła w licznych wystawach i konkursach, jak np. na pomnik Marii Konopnickiej, który wygrała. Stworzyła ponad 200 rzeźb oraz kilkadziesiąt obrazów o tematyce religijnej i mistycznej, liczne popiersia i studia portretowe.