Włodzimierz Borowski (1930 Kurów k. Lublina - 2008 Warszawa)

W latach 1952-55 studiował historię sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Współtwórca lubelskiej grupy "Zamek", działającej w latach 1956-1960, do której należeli również Tytus Dzieduszycki, Jan Ziemski i teoretyk sztuki Jerzy Ludwiński. W latach 1958 - 63 tworzył asamblaże - tzw. Artony z tworzyw sztucznych, śmieci, elementów organicznych, następnie od 1963 tzw. Manilusy (nazwa pochodziła od MANIfest LUStrzany) - były to asamblaże z luster, w których publiczność widziała swoje własne odbicia oraz z innych, przypadkowo zebranych przedmiotów. W 1966 zaczął tworzyć swoje pierwsze Pokazy Synkretyczne, dzięki którym stał się jednym z pionierów sztuki performance w Polsce. W 1967 roku wziął udział w Międzynarodowych Spotkaniach Artystów, Naukowców i Teoretyków Sztuki w Osiekach, gdzie wykonał akcję Zdjęcie kapelusza. W 1973 roku Borowski otrzymał Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida. W latach 80. brał udział w wystawach organizowanych pod patronatem Kościoła, na których pokazywał przestrzenne prace o charakterze instalacji, odwołujące się niekiedy do symboliki chrześcijańskiej. W roku 1996 w warszawskim Centrum Sztuki Współczesnej Zamku Ujazdowskim zaprezentowano retrospektywną ekspozycję jego prac pod tytułem "Ślady" (objęła ona między innymi rekonstrukcje obiektów, które się nie zachowały).
Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Tak, rozumiem