Dyplom uzyskał w krakowskiej ASP w pracowni W. Taranczewskiego w 1969 roku. Był profesorem na macierzystej uczelni i w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Czuł się spadkobiercą malarstwa okresu Młodej Polski i twórczo rozwijał wątki sztuki tego okresu. Około 1980 zaczął często malować w plenerze. Odbywał podróże na północ i południe Europy. Zmagał się z problemem ukazania odmiennego od rodzimego światła. Jego płótna wypełniają kwieciste ogrody, gęstwiny roślin i krzewów lub uporządkowane parki. Malował także portrety, martwe natury oraz obrazy o tematyce religijnej i mitologicznej. W 1998 został laureatem (drugim z kolei) Nagrody im. Witolda Wojtkiewicza, przyznawanej przez krakowski oddział ZPAP.