Jeden z tzw. "piątki chłopomanów", nieformalnego ugrupowania tworzonego przez wychowanków Jana Matejki i monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych. Sam Wodzinowski swoją edukację rozpoczął w Klasie Rysunkowej Wojciecha Gersona. Po latach nauki nad Izarą, w 1892 roku powrócił do kraju i osiadł pod Krakowem, w Swoszowicach. W okresie 1892–1907 tworzył głównie wielkoformatowe, rozbudowane kompozycje wielofiguralne, a jego odbiorcą w owym czasie był hrabia Ignacy Korwin-Milewski. Jako wiodący fundator artysty skupował jego dzieła, umieszczając je w swoim prywatnym muzeum na Wyspie św. Katarzyny na Adriatyku. Z tego czasu pochodzą najbardziej rozpoznawalne kompozycje twórcy takie jak "Na swojską nutę" (1889, MNK) czy "Odpoczynek żniwiarzy" (1893, MNW). Jego twórczość w pełni dała wyraz chłopomańskiej fascynacji wsią i jej życiem. Malarski dorobek Wodzinowskiego zdominowały folklorystyczne sceny rodzajowe. Tworzył on również pejzaże i reprezentacyjne portrety krakowskiej socjety. Obok tych scen już od wczesnych lat jego artystycznej działalności pojawiają się także kompozycje o charakterze symbolicznym czy nawet tematyka mitologiczna. Jako żołnierz walczący podczas I wojny światowej, Wodzinowski jest również zaliczany do grona artystów legionowych, a ta tematyka stanowi ważną część jego dorobku.