Stanisław Noakowski

O artyście

(1867 Nieszawa k. Aleksandrowa Kujawskiego - 1928 Warszawa)
Rysunku uczył się w szkole realnej we Włocławku u Ludwika Boucharda. W 1886 podjął studia na Wydziale Architektury Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, na wyższych latach w pracowni Léona Nikolaievitcha Benois. W 1894 nagrodzony wielkim złotym medalem za projekt stajni cesarskich (łącznie z tytułem "kłassnyj chudożnik"). W 1895 jako stypendysta Akademii, wyjechał w podróż po Europie. W 1899 podjął pracę w Muzeum Przemysłu Artystycznego przy Stroganowskiej Centralnej Szkole Przemysłu Artystycznego, gdzie w pewnym momencie wykładał. Wykładał także w moskiewskiej Szkole Malarstwa, Rzeźby i Architektury. Był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka". Opracował cykl rysunków zwany "suitą polską" (w obliczu I wojny światowej, w czasie której wiele zabytków mogło zostać zniszczonych). W 1914 Akademia Sztuk Pięknych w Piotrogrodzie nadała mu tytuł akademika, a w 1915 został jej członkiem rzeczywistym. W 1918 został powołany do Moskiewskiego Kolegium Plastycznego. Po powrocie do Polski otrzymał profesurę na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (w latach 1920-23 pełnił funkcję dziekana). Od 1923 roku wykładał historię sztuki w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Przez cały czas tworzył kolorowe rysunki na temat architektury polskiej i europejskiej wszystkich epok i stylów. Wystawiał w kraju i za granicą. Od 1922 był członkiem Rytmu, a od 1924. Polskiego Instytutu Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1926 otrzymał nagrodę Prezesa Rady Ministrów za całokształt działalności artystycznej.