Studiował w Instytucie Sztuk Plastycznych w Krakowie oraz w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych w Warszawie. Jego debiutem artystycznym był udział w krakowskiej wystawie Salonu Wiosennego w 1945. Od 1945 związany z katowickim środowiskiem artystycznym. W 1947 prowadził pracownię malarstwa w katowickim Wydziale Grafiki, w latach 1963-64 był kierownikiem Wydziału. Uprawiał malarstwo sztalugowe, ścienne, rysunek i grafikę. Malarstwo Rafała Pomorskiego wywodzi się z realizmu, wypływa z obserwacji natury, ale dalekie jest od fotograficznego jej odbicia, artysta otaczającą rzeczywistość porządkuje, dąży do wprowadzenia ładu i harmonii. Proste, geometryczne formy, narastanie brył wywodzące się z "kubistycznego" widzenia świata, szlachetna materia malarska rozedrgana, nieco chropowata faktura ścian domów i murów oraz koloryt, którym królują szarości, decydują o specyficznym klimacie jego obrazów. Początkowo zainteresowany był malarstwem abstrakcyjnym i doświadczeniami Marii Jaremy, później malarstwem Paula Cézanne'a. Swoje zainteresowania skierował na pejzaż śląski. Uznany w latach sześćdziesiątych za twórcę nowego kierunku w malarstwie: pejzażu przemysłowego, nowego sposobu widzenia poszukiwał w motywach przemysłowych pejzaży Śląska.