Malarz, poeta, eseista, więzień obozów koncentracyjnych. Ukończył Szkołę Nauk Politycznych w Warszawie, a następnie tutejszą Akademię Sztuk Pięknych. W latach 1930-39 jego obrazy były wystawiane w wielu polskich galeriach, między innymi w warszawskiej Zachęcie (1934, 1937). W tym samym czasie zajął się pisaniem poezji. W 1937 roku wydał cykl wierszy pt. "Judasz", a w 1938 roku "Pieśni buntownicze". Podczas okupacji należał do ZWZ, potem do AK (pseud. Jan Kozłowski). Współorganizował tajne wieczory poezji, w których udział brali Czesław Miłosz czy Leopold Staff. W 1942 roku ukrywał się w podwarszawskiej miejscowości Pawłowice. Do stolicy wrócił w lutym 1943 roku i prawie natychmiast został aresztowany przez Gestapo. Został więźniem politycznym na Pawiaku i w połowie marca przetransportowano go na Majdanek, a stamtąd dalej do Buchenwaldu. W lutym 1945 roku Lurczyński został przeniesiony do SS Komando in Escherhausen, gdzie dzięki umiejętnościom językowym został tłumaczem. W marcu 1945 roku podczas ewakuacji obozu Lurczyński uciekł z wagonu i udał się w kierunku Hanoweru. Po zakończeniu wojny został na emigracji i osiedlił się w Hanowerze, gdzie współtworzył Wydawnictwo Związku Wychodźtwa Przymusowego. Zaczął wydawać to co napisał w Buchenwaldzie, a także tłumaczenia Puszkina czy Poe. W Niemczech intensywnie tworzył, miał wystawy indywidualne w kilku miastach. Poza malarstwem pisał krótkie opowiadania, nowel, poezje, sztuki teatralne. Jego utwory były drukowane w polskich pismach literackich za granicą. W 1949 roku, za namową przyjaciela Stanisława Eleszkiewicza, przeniósł się na stałe do Paryża, gdzie mieszkał i tworzył aż do śmierci w 1992 roku.