Sztuka Budnego jest impulsem pobudzającym do refleksji nad konstrukcją szeroko pojętej realności. Układając na podłodze galerii pozaginane kartki kartonu przypominające widoczne z lotu ptaka dachy domów ("Osiedle", 2004) prowokuje widzów do wymyślenia mieszkań, które mogą one przykrywać. Wykonując papierowy model "Pustego pokoju" (2005) skłania do wyobrażenia sobie pustki nie widocznego od zewnątrz wnętrza. Reprodukując z papieru zwyczajne przedmioty, takie jak "Książki" (2003), "Discmany" (2003), "3310" (2003), "Niedokończone listy" zachęca do nadania im odpowiedniej funkcji, wypełnienia ich historią, odnalezienia ich właściciela, nadawcy lub adresata. Na zrealizowanej razem ze Zbigniewem Rogalskim wystawie "Projekcja" (2006) w warszawskiej Zachęcie pokazali nieistniejący jeszcze budynek Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Przy pomocy wykonanych przez Budnego z papieru rzutników "wyświetlili" na malowanych, tekturowych ekranach wizję instytucji sztuki. Była to ironiczna reprezentacja idei, najdoskonalszej formy bytu nieskażonej żadnym pierwiastkiem materii. Budnego intryguje nie tylko materia konstruowana przez samego człowieka, lecz także ta dana przez naturę. W swoich pracach odwzorowuje tak abstrakcyjne zjawiska jak "Deszcz" (2004), "Powietrze" (2003), "Światło" (2004) lub "Cisza" (2008).