Malarz, grafik i pedagog. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie – malarstwo u Floriana Cynka, Jana Stanisławskiego i Leona Wyczółkowskiego (1902-1909), a grafikę u Józefa Pankiewicza (1905-1906 oraz 1911-1912). Lata 1904-1905 spędził we Włoszech. Od 1910 prowadził zajęcia ze studentami krakowskiej ASP, początkowo jako instruktor, później kierownik kursu grafiki, a od 1929 jako profesor w Katedrze Grafiki. Należał do artystycznych ugrupowań: "Pięciu" "Kolor" i "Zwornik". W 1937 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, otrzymał także złoty medal na międzynarodowej wystawie "Sztuka i Technika" w Paryżu. Uczestniczył w licznych wystawach pokazując na nich swoje obrazy i grafiki. Jako uczeń Stanisławskiego malował przede wszystkim pejzaże. Jako grafik zajmował się litografią i technikami metalowymi (miedzioryt, akwaforta). W 1909 wydał tekę Autolitografii zawierającą dziesięć plansz poświęconych głównie zabytkom Krakowa. Jego litografie weszły także w skład kilku tek zbiorowych: Teki graficznej Grupy Pięciu (1908), Teki graficznej 1 (1909), Kraków 1911 (1911), teki Kraków; 6 autolitografij (po 1926) oraz teki Stary Kraków w miedziorytach (1939). Liczne prace artysty znajdują się, m.in. w zbiorach Muzeów Narodowych w Krakowie i Warszawie.