Jan Henryk Rosen był synem malarza batalisty Jana Rosena. Studiował w Szwajcarii, Monachium, a od 1914 roku w Paryżu. Podczas I wojny światowej walczył z 11 pułkiem kirasjerów pod Ypres i nad Sommą. W 1917 roku wstąpił do tworzącej się armii polskiej. W 1921 roku wrócił do Polski i po krótkim pobycie w koszarach w Brodach zaczął pracować w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W tym czasie uczęszczał do Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarstwa. W 1921 roku zadebiutował w Zachęcie, biorąc udział w zbiorowej wystawie "Grupy 12".W 1925 roku również w Zachęcie zaprezentował publiczności dwanaście obrazów, zainspirowanych scenami ze Złotej Legendy Jakuba de Voragine. W 1929 roku ukończył wykonanie dekoracji malarskiej we wnętrzu katedry ormiańskiej we Lwowie. W latach trzydziestych był profesorem Politechniki Lwowskiej. Wykonał m.in. polichromię kaplicy na Kahlenbergu pod Wiedniem i namalował w Castel Gandolfo na życzenie papieża Piusa XI dwie kompozycje o tematyce polskiej (ksiądz Augustyn Kordecki broniący Jasnej Góry w 1665 i ksiądz Ignacy Skorupka na czele żołnierzy polskich przeciw Armii Czerwonej w 1920).W 1935 w Podkowie Leśnej w prezbiterium miejscowego kościoła wykonał malowidło ścienne przedstawiające patrona kościoła, św. Krzysztofa i cztery kartony do witraży z wyobrażeniem świętych: Jana, Mikołaja, Juliana i Rafaela-Archanioła. W 1936 roku Jan Henryk Rosen dekorował malowidłami kaplicę Seminarium Duchownego w Przemyślu i kościół parafialny pw. Św. Marcina w Krościenku Wyżnym koło Krosna. W 1937 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych na zaproszenie ambasadora RP, hr. Jerzego Potockiego. Otrzymał zamówienie na wykonanie w sali recepcyjnej ambasady obrazu "Sobieski pod Wiedniem". Podjął decyzję o pozostaniu w Stanach Zjednoczonych na stałe. Tworzył witraże, mozaiki, polichromie i malował obrazy. Namalował dla papieża Jana Pawła II obraz przedstawiający św. Stanisława biskupa.