Halina Dąbrowska była z wykształcenia lekarzem psychiatrą. Twórczością malarską zajęła się późno, gdyż dopiero w wieku trzydziestu ośmiu lat. Doświadczenia zdobyte w czasie pracy zawodowej, kontakty z ludźmi chorymi, jak również codzienne stykanie się z problemami ludzkiej psychiki stały się źródłem inspiracji artystki. W roku 1976 została przyjęta do Związku Polskich Artystów Plastyków. Szczególnie często pojawiały się w jaj twórczości motywy z Krakowa: Planty, Wawel czy Kazimierz. Zniszczone budynki, przestrzeń uzupełniona sztafażem figuralnym składającym się z postaci starców, wszystko to odnosiło się do przemijalności życia i obecnej w nim melancholii. Po przeprowadzce do Łękawicy zmieniła się zarówno stylistyka jej prac, jak i podejmowana w nich tematyka. Kompozycje Dąbrowskiej nabrały jaśniejszych, żywszych barw i zapełniły się postaciami dzieci i przedstawieniami zwierząt wkomponowanych w radosny pejzaż, który odtąd stanowił również samodzielny temat prac artystki.