W latach 1931–1937 studiował w krakowskiej ASP m.in. u Teodora Axentowicza i Xawerego Dunikowskiego, debiutując w 1939 roku na wystawie grupy "Kapistów" w krakowskim Domu Plastyków. Po II wojnie światowej współorganizował środowiska "Młodych Plastyków" i "Nowoczesnych", pod przewodnictwem Tadeusza Kantora, a w Paryżu działał w kręgu Fernanda Légera i grupy "Le Surréalisme révolutionnaire". Członek II Grupy Krakowskiej. Uczestniczył w "Konfrontacjach" w galerii Krzywego Koła oraz w I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu. Od końca lat 50. rozwijał koncepcję Ars-horme, ostatecznie sformułowaną w manifeście z 1977 roku. Jej podstawą była systematyczna analiza uniwersalnych kodów zapisu – od alfabetu arabskiego, aramejskiego i chińskiego po zapis nutowy i inne systemy notacyjne. Artysta badał ich morfologię, funkcję i symboliczny potencjał, wydobywając z nich elementarne struktury znaczeniowe. Ujęte w formie palimpsestowych zapisów, najczęściej na papierze, stawały się wielowarstwową refleksją nad konstrukcją współczesnego obrazu rzeczywistości.