Antoine-Louis Barye swoją artystyczna formację rozpoczynał jako grafik. W 1818 roku podjął profesjonalne studia na wydziale rzeźby paryskiej École des beaux-arts. Jego nauczycielem był m.in. znany klasycysta François-Joseph Bosio. Barye zadebiutował na salonie w 1931 roku animalistyczną kompozycją. Niezwykła ekspresyjność rzeźby i nieklasyczność jej form sprawiły, że w artyście szybko dostrzeżono rzeźbiarskiego wyraziciela romantycznej formuły plastyki tworzonej w latach 30. i 40. przez Eugene'a Delacroixa. Po sukcesie w 1831 roku Barye zaczął zbierać oficjalne zamówienia m.in. na grupy rzeźbiarskie do paryskiego Jardin des Tuileries. W kolejnych latach jego prace, małego i monumentalnego formatu zamawiali kolekcjonerzy we Francji, Anglii i Stanach. Z czasem artystą zainteresował się sam cesarz, Napoleon III. O sztuce Baryego entuzjastycznie wypowiadał się m.in. Alfred de Musset. Rzeźbiarz tworzył przede wszystkim sceny animalistyczne, przedstawiające walki zwierząt, lwów, tygrysów, niedźwiedzi. Te kompozycje często interpretowano symbolicznie, niekiedy dopatrując się w nich (szczególnie w przypadku zamówień rządowych) treści politycznych. Barye tworzył również pełne dynamizmu rzeźby o tematyce mitologicznej i historycznej.