Andrzej Mierzejewski (1915–1982) był malarzem tworzącym poza ugrupowaniami i nurtami, konsekwentnie podążającym własną drogą artystyczną. Urodzony w Zakopanem, syn formisty Jacka Mierzejewskiego i starszy brat Jerzego Mierzejewskiego, studiował w latach 1935–1939 w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Mieczysława Kotarbińskiego; dyplom uzyskał po wojnie w 1947 roku. Wystawiał rzadko, a jego najważniejszą indywidualną prezentacją była wystawa w Galerii Zachęta w 1980 roku. Pośmiertnie jego twórczość przypomniano na wystawie trzech pokoleń Mierzejewskich w Muzeum Narodowym w Warszawie (2004).


Malarstwo Mierzejewskiego, oparte na solidnym warsztacie rysunkowym, koncentruje się na problematyce egzystencjalnej, wyrastającej z osobistych doświadczeń wojennych i życiowych traum. Artysta czerpał inspiracje z ekspresjonizmu, kubizmu Picassa, egzystencjalizmu oraz surowej estetyki art brut, jednak zawsze podporządkowywał je indywidualnej metaforze i refleksji nad kondycją ludzką. Tworzył głównie obrazy figuratywne, często pozbawione tytułów, w których deformacja formy służyła intensyfikacji emocjonalnego przekazu.


Istotnym motywem jego twórczości były autoportrety, zmieniające się stylistycznie – od realistycznych po głęboko zdeformowane, egzystencjalne wizerunki. W jego obrazach współistnieją sprzeczne napięcia: obsesja śmierci i afirmacja życia, lęk i erotyka, alienacja i potrzeba bliskości, mrok i marzenie. Ta wewnętrzna ambiwalencja sprawia, że sztuka Andrzeja Mierzejewskiego zachowuje ponadczasową siłę oddziaływania i wciąż na nowo przemawia do wrażliwości współczesnego widza.