W dorobku artystycznym Rafała Malczewskiego dominują przedstawienia odrealnionych, rozległych pejzaży. Syntetyczne i zgeometryzowane formy pojawiają się w jego twórczości pod wpływem kubizmu i futuryzmu w drugiej połowie lat 20. Inspirował się również nurtem ekspresjonistycznym, co przejawiało się w kontrastowaniu czystych, intensywnych barw. Wielokrotnie deklarował, że malarstwo powinno operować dysonansami, kontrastem, a artysta nie powinien bać się operowania czystym kolorem.
W latach 1917 – 1939 Rafał Malczewski mieszkał w Zakopanem. Obok malarstwa jego główną pasją były góry, które stały się inspiracją do stworzenia wielu pejzaży. Malował widoki Tatr i Podhala w różnych porach roku. Przedstawiał ośnieżone stoki skąpane w słońcu, ożywione drobnymi sylwetkami postaci narciarzy. W doskonały sposób oddawał klimat i piękno polskich gór. Wyjątkowy efekt malarski uzyskiwał stosując oszczędne środki wyrazu. Z mistrzostwem posługiwał się techniką akwareli, która pozwalała na szybkie notowanie pomysłów malarskich.
Motywem, który często pojawiał się w twórczości tego artysty były niewielkie senne miasteczka, opustoszałe krajobrazy, na których chętnie ukazywał zdobycze współczesnej cywilizacji. Przedstawiał odludne stacyjki kolejowe, przewody trakcyjne, szyny i parowozy.
Stosował stylizowane, dekoracyjne, świadomie prymityzowane formy, co zbliżało go do sztuki naiwnego realizmu. Najchętniej posługiwał się jednorodnymi płaszczyznami lśniących, żywych barw. W latach 1927 – 1929 tworzył pejzaże Jugosławii i francuskiej Riviery. Ukazywane w nich formy są bardziej realistyczne. Zmienia się również ich faktura, obok gładko malowanych płaszczyzn pojawiają się fragmenty grubo pokryte farbą, kształtowaną trzonkiem pędzla. Rafał Malczewski wykonał serię pejzaży oddających industrialny charakter Górnego Śląska i Śląska Cieszyńskiego, gdzie przebywał w latach 1934 – 1935. Pojawiły się wówczas w jego twórczości motywy kopalń, hut i hałd.
Po wybuchu drugiej wojny światowej artysta wyjechał z Polski. Kilka miesięcy przebywał w Hiszpanii i Portugalii, następnie udał się do Brazylii. W Rio de Janeiro tworzył lokalne krajobrazy. Po uzyskaniu wizy kanadyjskiej zamieszkał w Ottawie, ostatecznie w 1942 roku na stałe osiadł w Montrealu.