W stronę wewnętrznych krain
Magdalena Krajenta
"W malarstwie współczesnym lalka staje się symbolem pamięci i tożsamości, przypomina o dzieciństwie, o ulotności, o relacji człowieka z własnym "wewnętrznym dzieckiem". Jednocześnie może być znakiem pustki, maski, gry, w której ukrywamy emocje"
- Paulina Góra.
Malarstwo Pauliny Góry wyrasta z przekonania, że obraz może stać się przestrzenią, w której łączą się pamięć, emocje i symboliczne figury zakorzenione głęboko w podświadomości. Artystka konsekwentnie buduje własny świat przedstawień, korzystając z języka surrealizmu, mitologicznych nawiązań oraz archetypicznych motywów dzieciństwa. W jej pracach powracają postacie o przeskalowanych, intensywnych oczach, które nie tylko patrzą na widza, lecz także zapraszają go do zajrzenia w głąb własnych wspomnień.
Ten charakterystyczny motyw prowadzi do naturalnych skojarzeń z twórczością Margaret Keane, amerykańskiej artystki rozsławionej dzięki filmowi Tima Burtona "Big Eyes". Jej postacie o wielkich oczach stały się ikonami kultury wizualnej, choć przez lata ich autorstwo pozostawało przypisane komuś innemu. Paulina Góra nie naśladuje estetyki Keane, lecz świadomie podejmuje dialog z ideą "wielkiego spojrzenia", które potrafi być jednocześnie piękne i niepokojące. W jej malarstwie oczy pełnią funkcję przewodników po emocjach, pragnieniach i lękach, skrywanych zazwyczaj pod warstwą codzienności.
Artystka czerpie inspirację z wielu tradycji wizualnych, w tym z estetyki japońskiej manga i anime, gdzie oczy stały się nośnikami intensywnych stanów psychicznych. Jednocześnie jej obrazy nawiązują do europejskich mitów i symboli, które przetwarza na własnych zasadach. Przedmioty codziennego użytku, zabawki oraz elementy flory i fauny funkcjonują jako znaki otwierające przestrzeń między snem a rzeczywistością. Choć bohaterowie jej prac często przypominają lalki, w ich spojrzeniach odnajdujemy dojrzałość, która podważa prosty podział na dziecięcość i dorosłość. Góra ukazuje ten stan jako dynamiczne napięcie pomiędzy spontaniczną odwagą dziecka a świadomością dorosłego, z którego rodzi się tożsamość.
Paulina Góra traktuje płótno jako miejsce opowieści, w której emocje i symbole układają się w wielowarstwowe narracje. Jej obrazy działają jak zwierciadła wydobywające z odbiorcy to, co zapomniane lub wyparte. Twórczość artystki prowokuje do introspekcji, zachęcając do refleksji nad własnymi wspomnieniami, doświadczeniami i relacją z dzieciństwem. Nie narzuca interpretacji, lecz umożliwia jej swobodne rozwinięcie, zależne od wrażliwości i bagażu emocjonalnego widza.
Świat malarski Pauliny Góry jest niejednoznaczny, pełen subtelnych napięć, czułości i melancholii. To malarstwo, które przyciąga intensywnością spojrzeń, ale pozostawia odbiorcę z poczuciem, że został zaproszony do odbycia podróży w głąb własnych wewnętrznych krajobrazów.
