Edukację artystyczną rozpoczął w warszawskiej Klasie Rysunkowej, zapewne u Rafała Hadziewicza i Christiana Breslauera. W 1867 roku otrzymał dwuletnie stypendium rządowe na studia zagraniczne i wyjechał do Monachium. W okresie 1867-68 studiował w Akademii Monachijskiej. Nad Izarą nawiązał bliskie kontakty z Józefem Brandtem i grupą mieszkających tam artystów. Stał się jedną z czołowych postaci polskiego środowiska artystycznego. W 1871 roku wraz z bratem Aleksandrem odbył podróż do Włoch. Zwiedził m.in. Wenecję i Weronę. W 1873 roku z powodu choroby (chorował na gruźlicę) musiał przerwać pracę i wyjechał w towarzystwie brata na kurację w Meranie, Bad Reichenall, Bolzano i innych miejscowościach alpejskich. W 1874 został wybrany na zagranicznego członka Königlische Akademie der Kunst w Berlinie. W latach 1873-74 mieszkał w Rzymie, później przebywał w Monachium i w Reichenall. Był nowatorem w dziedzinie malarstwa pejzażowego i jako jeden z pierwszych polskich artystów w sposób nowoczesny traktował materię malarską i koloryt przedstawienia. Malował realistycznie ujęte polskie krajobrazy, w oparciu o studia i szkice z natury. Tworzył również cykle scen kostiumowych, głównie z polowań i przejażdżek konnych, sceny o tematyce wojskowej i powstańczej, rozgrywające się w rozbudowanym pejzażu.