Jeden z najwybitniejszych modernistycznych polskich malarzy i rzeźbiarzy. Studiował rzeźbę w latach 1896-1901 w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Alfreda Dauna i Konstantego Laszczki. W 1901 roku został wydalony z uczelni za rzeźbę "Księga życia", która pokazana została w atmosferze skandalu. Dzięki stypendium warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych wyjechał do Paryża, gdzie z przerwami na wyjazdy do kraju pozostał do końca życia. Wystawiał w Wiedniu, gdzie był członkiem tamtejszej Secesji. Pokazywał swoje prace w Petersburgu (1903), Kijowie, a także Rzymie i Amsterdamie. Pod wpływem filozofii Stanisława Przybyszewskiego tworzył alegoryczno-symboliczne rzeźby i obrazy oddające dramat ludzkiej egzystencji. Jest twórcą autorskiej koncepcji malarskiej zwanej sferyzmem.