Szanowni Państwo,

Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy powstała z muzyki, z obrazków o muzyce. Dokładnie z okładki płyty z Festiwalu Woodstock, który odbył się w 1969 roku. W latach 70. nabyłem płytę za ogromną wtedy sumę 600 złotych, co było równowartością 1/3 przeciętnej pensji pracownika fizycznego.

Rozkładany, trzypłytowy album zawierający cztery zdjęcia. Pierwsze, tytułowe kawalątka festiwalowej rzeczywistości na głównym planie z przytuloną parą chłopaka i dziewczyny owiniętych śpiworem. W tle facet w kapeluszu „naleśniku”, a z lewej strony flaga-motyl. Na ziemi dużo osób leżących, siedzących, ale też dużo śmieci. W środku najcudowniejsze i najbardziej fascynujące zdjęcie zrobione ze sceny, z tyłu i z ogarnięciem całego, ogromnego wzgórza Bethel, gdzie odbywał się festiwal. Wielka, kilkusettysięczna publiczność tworzy pasek, który wygląda jak sfotografowana wykładzina z jej wszystkimi drobnymi zapętleniami, bo głowa przy głowie umaściła jednolicie ten pasek ludzi na trzech okładkach. Nad sceną dwa wielkie pasma płótna, które miały stanowić zadaszenie tej sceny, które nie spełniło swojej funkcji, ale plastycznie te kawałki przypominają dwa ogromne, napędzane wiatrem skrzydła. Zarys rusztowań po lewej i prawej stronie, które wyglądają dosyć chwiejnie w tej ogromnej przestrzeni, ale za to tworzą megaleciutkie, graficzne zarysowania na tle żółtego nieba. Całe to zdjęcie jest żółtawo-pomarańczowe, dzięki czemu wszystko, co tu widać, łącznie z ludźmi na scenie, zlewa się w jedną opowieść, która nie wyszczególnia żadnego detalu. I to czyni zdjęcie niezwykle spójnym i bardzo ciepłym dla wyobraźni. Trzecie zdjęcie to przepiękne kręgi wody, które rozjeżdżają się wokół nagiej pary wchodzącej w głąb tej wody. Mężczyzna i kobieta, a nad nimi gałąź pełna zieleni, która jednoczy ten obraz latem i ciepłem. Album zamyka zdjęcie, na którym jest masa tekstów i płytowych informacji, ale tu także spośród sinych niebieskości widzimy twarze, okulary, koszulkę w paski, wąsy, włosy, wszystkich, których twarze są choć trochę rozpoznawalne i czynią to zdjęcie bardzo konkretnym, choć całe założone literami. Ta płyta jest ze mną do dziś i przez kilka dekad te cztery obrazy rozmawiały ze mną, nieraz często, nieraz odłożone na kilka lat, ale zawsze wracające z nowymi opowieściami.

A kiedy osobiście uczestniczyłem w festiwalu w 1994 roku, doszły do tego zapachy, dźwięki i „dotykalności”, których doświadczyłem. Rok później stworzyliśmy nasz festiwal. Krótko wcześniej także muzyczna fascynacja utworem Michaela Jacksona „We are the world” była impulsem, aby w podobny sposób zbierać pieniądze na zakup jednego urządzenia: płucoserca dla Centrum Zdrowia Dziecka w 1993 roku.

Musi być impuls! Musi być moment, który zostawia w nas coś ważnego, co w sposób nieprzewidywalny i wyczuwalny uruchamia dzieło. Obraz, sztukę, utwór muzyczny, literacki, teatr, kino, wielkie widowiska, festiwale. Każde z dzieł, które zobaczycie Państwo na tej aukcji, jest dla mnie taką opowieścią.

Każde dzieło to moc twórcza, która jest najcenniejszym darem życia i które możemy podziwiać i dotykać. Wielki szacunek dla każdego z artystów i darczyńców dzieł. Niech i one budują Waszą wyobraźnię, a nam pomogą zrealizować temat 33. Finału dla onkologii i hematologii dziecięcej.

Wszystko to, co się będzie działo 26 stycznia 2025 roku, jest dodatkową, przepiękną i najmilszą sercu opowieścią, która będzie towarzyszyła wszystkich dziełom licytowanym tego dnia. Dla mnie to taka wartość dodana, dla mnie najpiękniejsza.

Siema, Jurek Owsiak