Wszystkie koty Mieczysława Naruszewicza

Mieczysław Naruszewicz jest jednym z tych artystów, którzy swoimi projektami w jakiś sposób odmienili oblicze polskiej sztuki. Nie ulega najmniejszym wątpliwościom, że silnie zdynamizowane formy figurek Naruszewicza dla polskiej rzeźby kameralnej były prawdziwą rewolucją. Naruszewicz wraz z trójką innych artystów Instytutu Wzornictwa Przemysłowego, Lubomirem Tomaszewskim, Hanną Orthwein i Henrykiem Jędrasiakiem, stworzył świat zupełnie nowych, niewidzianych nigdzie na świecie do tej pory form, które już w momencie powstania, w latach 50. XX wieku, zyskały ogromną popularność, którą cieszą się do dzisiaj. Projekty twórcy to miniaturowe, ale zupełnie samodzielne i niezależne dzieła sztuki – jedna drobna, naprawdę niewielka figurka na półce potrafi sprawić, że cały pokój nabiera stylu i charakteru.

Na szczególną uwagę zasługuje forma figurek, która się wyróżnia niezwykłym dynamizmem – mocno zagięte formy idące w ukośnych kierunkach wyzwalają niesamowitą energię, co wydaje się być tym bardziej zaskakujące, gdy uświadomimy sobie rozmiar figurek. Niezwykłą formę małych dzieł sztuki podkreślają starannie dobrane, błyszczące, głębokie barwy, które dodatkowo uwypuklają walory figurek, sprawiając, że stają się one jeszcze bardziej atrakcyjne.

Warto w twórczości Naruszewicza przyjrzeć się figurkom kotów, bo to właśnie jego projekt Kot leżący/Leżąca kotka jest tym, który przyniósł mu najwięcej popularności. Jego koty są przedstawiane bardzo syntetycznie i sumarycznie, są niezwykle oszczędne, nie posiadają zbyt wielu detali, jednak są bardzo sugestywne w swoim wyrazie, bowiem ewokują wszystkie nasze skojarzenia o kotach – ich długie ciała ułożone w charakterystyczne, łukowate pozy celnie trafiają w najbardziej podstawowe skojarzenie o kocich formach – łuk, który na kocim grzbiecie można zauważyć codziennie. Przez to koty Naruszewicza są niezwykle plastyczne w odbiorze i przez swoje giętkie, łukowate formy bardzo zapadają w pamięć.