Jerzy Stajuda. Malarstwo
Jerzy Stajuda zasłynął nie tylko jako malarz, lecz także krytyk artystyczny. Zadebiutował jako malarz i pisarz praktycznie w tym samym czasie, w 1961 roku. Jego wnikliwe teksty poświęcone były wartościom malarstwa i ukazywały się na łamach pism, takich jak "Przegląd Artystyczny", "Nowa Kultura", "Ty i Ja" czy "Współczesność". Do końca lat '90 publikował swoje teksty zarówno w formie stałych felietonów, jak i regularnych komentarzy na temat sztuki.
Można sądzić, że to właśnie pisanie o sztuce, ciągła jej analiza i obserwacja uwrażliwiły malarza na kontakt z dziełem sztuki. Stajuda podkreślał, że bardzo ważny jest osobisty, pokorny oraz aktywny dialog z płótnem. Ogromna wrażliwość oraz odwaga w wygłaszaniu własnych, niezależnych poglądów sprawiły, że malarz cieszył się ogromnym autorytetem, także wśród młodych twórców.
Wraz z działalnością krytyczną, artysta równocześnie rozwijał własną twórczość. Inspirował się sztuką Artura Nachta-Samborskiego oraz Paula Klee. Warto podkreślić, że inspiracji szukał także poza światem sztuki – analizował pismo chińskie czy kształty okrętów wojennych. Interesował się dodatkowo muzyką klasyczną i sam ćwiczył grę na pianinie, która była jego wielka pasją. Wszystkie wymienione sfery wpływały bezpośrednio na jego język plastyczny i pozwoliły artyście opracować indywidualną formułę malarstwa.
Realizacje Jerzego Stajudy charakteryzuje lekkość oraz przejrzystość delikatnych barw. Jego prace wykonane akwarelą oraz olejem są spontaniczne oraz zarazem niezwykle precyzyjne. Przywodzą na myśl abstrakcję liryczną – nie zawsze udaje się nam odgadnąć oraz nazwać jedynie zasugerowane kształty i formy. Znaczna cześć rysunków wykonanych przez Stajudę stanowiła studium do realizacji płóciennych. Ważnym aspektem dzieł malarza jest pustka przedstawiona w strukturach przestrzennych. Inne prace, szczególnie te wykonane akwarelą na papierze, przywodzą na myśl świat roślin i jego organiczne formy.
