Giovanni Battista Lampi był jednym z najwybitniejszych portrecistów swojej epoki. Odbył początkowe szkolenie artystyczne w pracowni ojca, Mathiasa Lampiego, a następnie kształcił się w Salzburgu w pracowni Pietra Antonia Lorenzoniego oraz w Weronie i Trydencie. W 1786 został profesorem i radcą Akademii wiedeńskiej (funkcję tę pełnił z przerwami do 1822). Lata 1788-1791 spędził w Polsce, zaproszony przez króla Stanisława Augusta. Artysta portretował, m.in. Stanisława Augusta i osoby związane z dworem, marszałków Sejmu Wielkiego, dygnitarzy, magnatów oraz arystokratyczne damy. Miał tu wielu uczniów i naśladowców. W Polsce działali także dwaj jego synowie - Jan Chrzciciel Lampi, zwany Młodszym (1773-1837) oraz Franciszek Ksawery Lampi (1882-1852). W 1791 wrócił do Wiednia, skąd jednak niebawem wyjechał, by następne lata 1792-1797 spędzić w Rosji, na dworze Katarzyny II, gdzie portretował carycę, członków jej rodziny, dostojników rosyjskich.
Lampi był powszechnie cenionym artystą o czym świadczyć może mnogość zamówień portretowych oraz członkostwo w Akademii w Weronie (1773), Wiedniu (1785), Akademii w Petersburgu (1794) i Akademii szwedzkiej (1800). Jego wczesna twórczość kształtowała się pod wpływem późnego baroku włoskiego, by z czasem ewoluować w kierunku klasycyzmu.

Dzieła Lampieg z kolekcji publicznych znaleźć można m.in. w: Muzeum Czartoryskich, Muzeum Zamku w Łańcucie, Galerii Mielżyńskich w Poznaniu, Muzeum Narodowym w Warszawie oraz Zamku Tarnowskich w Dzikowie. W Petersburgu i Wiedniu znajdują się portrety panujących (Józef II, August II, Katarzyna II, Maria Fiodorowna i in.).