W 1890 roku ukończył ze złotym medalem gimnazjum klasyczne w Mińsku Litewskim i rozpoczął studia prawnicze w Petersburgu. W 1892 przeniósł się na tamtejszą Akademię Sztuk Pięknych, gdzie od 1897 studiował pod kierunkiem Iwana Szyszkina i Archipa Kuindżiego. W okresie studiów odbył kilka podróży, m.in. na Krym (1894 i 1895) oraz do Berlina i Szwecji przez Królewiec, Szczecin i Rugię (1896). Jeszcze w tym samym roku osiadł w Bohdanowie, skąd w następnie odbył wielką podróż po Europie (Niemcy, Francja, Belgia, Szwajcaria, Włochy). W 1903 brał czynny udział w organizowaniu warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, której profesorem był w latach 1904-07. W roku akademickim 1907/08 był także wykładowcą krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1908 powrócił na Wileńszczyznę. Mieszkał w Bohdanowie i w Wilnie. W 1918 roku zorganizował Wydział Sztuk Pięknych na Uniwersytecie im. Stefana Batorego. Pełnił funkcję profesora tego wydziału w latach 1919-32. Od roku 1900 czynnie działał w Towarzystwie Artystów Polskich "Sztuka" (w 1907 roku był jego prezesem, wspólnie z Józefem Mehofferem zorganizował kilka wystaw Towarzystwa, m.in. w Wilnie (1903) i Wiedniu (1908). Ferdynand Ruszczyc był jednym z najwybitniejszych polskich malarzy okresu Młodej Polski. Obok licznych i różnorodnych realizacji na wielu polach wiązany jest przede wszystkim z nastrojowymi, modernistycznymi w swoim wyrazie pejzażami.