Sztuka Współczesna. Prace na Papierze (wyniki)
5 maja 2020 godz. 19:00

Cena wylicytowana: 30 000 zł
Numer obiektu na aukcji
44

Cena wylicytowana: 30 000 zł

tusz, pastel/papier, kalka, 47 x 33 cm (w świetle passe-partout)
na odwrociu naklejka z Galerie de France oraz naklejka przewozowa
ID: 84025
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Więcej informacji
Szybko wykonywane szkice, zarysy postaci, sytuacji czy wnętrz. Twórczość realizowana na papierze zawsze była obecna w sferze artystycznej działalności Tadeusza Kantora. To właśnie bogate archiwum rysunków stanowi najpełniejsze świadectwo zmian, jakie zachodziły w twórczości artysty. Rysunek był dla Kantora formą pozwalającą na szybki zapis zaobserwowanych zjawisk oraz zdarzeń, które potem rozwijał czy to na scenie, czy na płótnie. Wizualizacje chwilowych myśli twórca opatrywał nieraz komentarzami czy adnotacjami czy to na marginesie, czy wewnątrz kompozycji. Była to również forma o wiele swobodniejsza niż dzieła malarskie artysty. Zdarzało się, że artysta wracał do swoich prac i stawały się one inspiracjami do najnowszych dzieł czy realizacji.

Jak opisywał kluczowe miejsce rysunku w twórczości Kantora Lech Stangret: „W malarstwie Kantora spełniał też – przynależną mu wielowiekową tradycją – funkcję studium przygotowawczego do dzieła na płótnie. Był także, jak nazywał go artysta, świetnym środkiem powielania własnej formy, a w rysunkach metaforycznych ćwiczeniem wyobraźni. Mógł również być w pełni samodzielnym dziełem, choć autor nigdy nie wyznaczał jego zakresów jako: notacji, narzędzia lub autonomicznego reprezentanta. Głównym zadaniem rysunku – reprezentanta było zachowanie dzieła w aspekcie całego splotu warunków zewnętrznych i wewnętrznych: genetycznych, psychicznych, egzystencjalnych, społecznych, politycznych itp. Kantor nazywał to ‘atmosferą artystyczną’, która dla twórcy była najważniejsza, bowiem w niej wyzwala się iskra wywołująca płomień kreujący dzieło. Powtarzał: Jeśli prawdą jest to, że artysta spala się w swej twórczości, to jego dzieło jest popiołem. W całym szafażu, inwentarzu pozostałym po dziele, widział prawdziwy wizerunek twórczości. Rysunek był tym jednym z głównych składników. Dzięki niemu mógł zostać ukazany cały proces ‘stawania się’ dzieła, od mglistego pomysłu do kompletnego kształtu. Kształtowanie się dojrzałej linii i formy kantowskiego rysunku miał charakter ewolucyjny” (Lech Stangret, Tadeusz Kantor – rysunki, Green Gallery, dostępny na: http://www.sztuka.net/palio/html.run?_Instance=sztuka&_PageID=850&_cms=newser&newsId=4123&callingPageId=851&_CheckSum=-1467554427).