Sztuka Współczesna. Nowe Pokolenie po 1989 (wyniki)
19 listopada 2020 godz. 19:00

Cena wylicytowana: 120 000 zł
Numer obiektu na aukcji
16

Cena wylicytowana: 120 000 zł

olej/płótno, 90 x 90 cm
ID: 91290
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Pochodzenie
  • Fundacja Galerii Foksal, Warszawa
  • kolekcja prywatna, Europa
Więcej informacji
Wilhelm Sasnal to polski artysta współczesny, najlepiej, w ostatniej dekadzie, kojarzony z międzynarodowymi rekordami aukcyjnymi. Stylistycznie, głos Sasnala jest tożsamy z głosem pokolenia artystów, których okres twórczości przypadł na burzliwy czas przemian ustrojowych w Polsce, co zaowocowało rozwojem sztuki biorącej za główny temat codzienność. Sasnal, podobnie jak inni artyści jego pokolenia, tacy jak Marcin Maciejowski, wypracował styl, który sam w sobie jest na tyle rozpoznawalny, aby być wizualna wizytówka, ale jednocześnie, zawiera w sobie wspólny mianownik charakterystyczny dla tej grupy. Koncentracja na codzienności w naturalny sposób prowokuje poszukiwania języka wyrazu wypływające z tradycji malarstwa realistycznego i hiperrealistycznego. W przypadku Sasnala, jego podejście do fotorealizmu jest krytyczne – artysta skupia się na wybranych, najbardziej charakterystycznych, zazwyczaj ze względu na kształt i formę elementach. Uproszczone podejście do formy znajduje naturalne odzwierciedlenie w stonowanej kolorystyce, często będącej wręcz monochromatyczną. Tak też jest w przypadku „Śmigła” (2003), namalowanego w tonacji szarości, z elementami bieli i kontrastującej czerni, zarezerwowanej dla tytułowego, graficznie ukazanego wizerunku śmigła. Monochromatyczna kolorystyka zdaje się intuicyjnie sugerować rodzaj wewnętrznej stabilizacji płynącej z obrazu. W przypadku „Śmigła” jest jednak inaczej – wyrazistość głównej, czarnej formy dynamizuje kompozycję. Linia skrętu śmigła zbiega się z kątem zbiegu ściany i podłogi, których płaszczyzny, w jaśniejszych i ciemniejszych tonach szarości, zostały wzbogacone o prostopadłe pociągnięcia pędzla, którego pociągnięcia wyraźnie odznaczają się na płótnie.