Sztuka Współczesna: Klasycy awangardy po 1945 (wyniki)
1 marca 2018 godz. 19:00

Cena wylicytowana: 320 000 zł
Numer obiektu na aukcji
13

Cena wylicytowana: 320 000 zł

olej/płótno, 100 x 81 cm
sygnowany p.d.: 'Kantor'
na odwrociu napis: '1950T.K. | Tadeusz Kantor | "Postać i parasol" | kraków | 1950'
na blejtramie nalepka z domu aukcyjnego Agra-Art w Warszawie
ID: 57625
Podatki i opłaty
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.
Pochodzenie
  • Agra-Art, Warszawa
  • kolekcja prywatna, Polska
Więcej informacji
Trudno jest przecenić rolę Tadeusza Kantora, autora „Postaci i parasola”, w rodzimej kulturze XX-go wieku. Był wybitną i oryginalną osobowością teatru, znaną daleko poza granicami Polski. Scalił powojenne środowisko, początkując najważniejsze ugrupowanie artystyczne – II Grupę Krakowską. Malarstwo, które tworzył, powstawało w nierozerwalnym związku z działalnością happeningową i teatralną. Był pionierem i innowatorem, którego twórczość wyznaczyła kroki milowe nieustannie zmieniającego się oblicza polskiej sztuki. Jeden z owych kroków miał miejsce w drugiej połowie lat 40. XX wieku, kiedy Tadeusz Kantor wyjechał do Paryża. Przez blisko sześć miesięcy intensywnie pracował i chłonął atmosferę światowej stolicy sztuki. Oglądał dzieła starych mistrzów, prace Picassa, Matty, Tanguy’ego, Miró. Za źródło metamorfozy w twórczości Kantora krytycy uznali przede wszystkim słynną wystawę „Le surréalisme en 1947” w Galerii Maeght, w stworzenie której zaangażowali się Breton i Duchamp. Nie stał się jednak Tadeusz Kantor kolejnym „ślepym” wyznawcą surrealizmu – do Paryża zabrał bagaż własnych przemyśleń, teorii i doświadczeń, a przede wszystkim świeżą jeszcze fascynację postkubizmem, która zaowocowała serią obrazów, będących wyrazem „spotęgowanego realizmu”. Łącząc wpływy fowizmu, kubizmu i nadrealizmu, młody artysta – jak stwierdził Mieczysław Porębski – szedł w stronę „wielkiej metafory malarskiej spotęgowania i to zmierzało ku temu, co nazywał obrazami metaforycznymi”. Tym, co skłoniło Kantora do zerwania z dotychczasową architektoniką organizowania przestrzeni płótna, była również wizyta w Palais de la Découverte – muzeum odkryć naukowych i technicznych. Dzięki nowoczesnej technologii artysta ujrzał obrazy mikroskopowe, które odrysował, chcąc uczynić z nich modele realnego świata. Wiara w prawdziwość introspekcji w twórczości artysty zbliżyła go jeszcze silniej do surrealizmu, choć Kantor odrzucał jego zasadnicze tezy. Pobyt w Paryżu zaszczepił u Kantora poczucie odpowiedzialności za losy polskiej sztuki. Po powrocie powziął ideę zorganizowania wielkiej ekspozycji sztuki nowoczesnej, stanowiącej przegląd wszystkich współczesnych trendów rodzimej plastyki. Zarówno w sztuce wielkiego twórcy teatru, jak i samej organizacji wystawy, pobrzmiewały echa Paryża. Pomysłodawca wiedział, że rozwój jest konieczny. W tekście przygotowanym do katalogu pisał, uprzedzając krytyków: „Ludzie przywykli do odczytywania w dziele sztuki fabuły, a nie jego treści, mówią: Sztuka nowoczesna jest niezrozumiała i hermetyczna, odizolowana od życia i ludzi, przerafinowana, schyłkowa, nieludzka i okrutna, niemoralna i obrażająca. – Jedni mówią to bezmyślnie, inni z tupetem, broniąc podświadomie czy ze świadomością swoich unormowanych, zastałych i osiadłych pozycji życiowych. – Czy naprawdę życiowych? Czy nie jest to raczej gest ludzi biernych i zasiedziałych melancholików i limfatyków – nietwórczych, o stępionej wyobraźni – gest zasłaniania się przed życiem, które się zmienia i zaskakuje. Czy nie jest to raczej gest rezygnacji?” (Tadeusz Kantor, Do katalogu Wystawy Sztuki, rękopis w archiwum Mieczysława Porębskiego). Na wystawie zaprezentował serię obrazów metaforycznych, na których pojawiły się zniekształcone postaci ludzkie, parasole. Niedługo po wystawie, na VI Walnym Zjeździe ZPAP w Katowicach przyjęto program realizmu socjalistycznego jako jedynie obowiązującą doktrynę twórczości w Polsce. Szybko zwolniony z pracy na uczelni, Kantor przez kolejne lata tworzył oryginalne kompozycje metaforyczne „do szuflady”. Między nimi znalazła się „Postać i parasol”, prezentowana w katalogu.